Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij misschien reeds na eene lange reis uit de provinciën van WestRusland? Begaf zij zich alleen naar Nijni-Novgorod, of wel strekte zich het doel van hare reis uit tot over de oostelijke grenzen van het rijk? Wachtte een of andere bloedverwant, een of andere vriend haar bij de aankomst van den trein? Was t niet waarschijn lijker daarentegen, dat zij, bij het verlaten van den wagen, zich even éenig zou gevoelen in de stad als in dien coupé, waar niemand, ze mocht het gelooven, zich om haar scheen te bekommeren? Dit was wel waarschijnlijk.

Inderdaad, de gewoonten, die men in de afzondering aanneemt, vertoonden zich zeer opvallend in de manieren van de jonge reizigster. De wijze, waarop zij in den wagen trad, en waarop zij zich voor de reis schikte, de weinige drukte, die zij veroorzaakte, de moeite die zij nam om niemand hinderlijk te zijn, alles verraadde de gewoonte, om alleen te zijn en op zich zelve te rekenen.

Michael Strogoff beschouwde haar oplettend, doch, even terughoudend, zocht hij geene gelegenheid om met haar te spreken, hoewel nog verscheidene uren verloopen moesten voor de aankomst van den trein te Nijni-Novgorod. Een enkelen keer slechts, toen de buurman van dit jonge meisje— de koopman die zoo onvoorzichtig de talk en de shawls vermengde, — in slaap was geraakt en haar met zijn groot hoofd bedreigde, dat van den eenen schouder naar den anderen waggelde, maakte Michael Strogoff hem vrij norsch wakker, en deed hem begrijpen, dat hij rechtop en op eene meer betamelijke wijze moest zitten. De koopman, van natuur zeer grof, bromde eenige woorden als tegen lui die zich bemoeien met zaken die hun niet aangaan, maar Michael Strogoff keek hem met zoo'n ongemakkelijken blik aan, dat de slaper naar de andere zijde ging leunen, en de j onge reizigster van zij n lastig buurschap bevrij dde.

Zij keek een oogenblik den jongen man aan, en er lag een stille

en zedige dank in haar blik. ,„ -11

Maar er deed zich eene omstandigheid voor, die aan Michael Strogoff een juist denkbeeld gaf van het karakter van dit jonge meisje. Twaalf wersten voor de aankomst van den trein te NijniNovgorod kreeg de trein, bij eene sterke kromming van de baan, een hevigen schok. Vervolgens liep hij gedurende eene minuut over de helling van den berm.

Het gevolg hiervan was, dat de reizigers door elkander gegooid werden, — kreten, verwarring, algemeene opschudding in de wagens! Men vreesde dat er een ernstig ongeval had plaats gehad. Ook werden deportieren, voor dat de trein stil hield, geopend, en de verschrikte reizigers hadden slechts éene gedachte: de rijtuigen te verlaten en eene schuilplaats op den weg te zoeken.

Michael Strogoff dacht dadelijk aan zijne reisgenoote; maar terwijl de reizigers uit zijn wagen naar buiten stormden, schreeuwende en elkander verdringende, was het jonge meisje zeer rustig op hare

Sluiten