Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aldus konden de landslieden, die voor zaken aan gene zijde der Siberische grenzen mochten geroepen worden, niet meer, voor het oogenblik althans, de provincie verlaten. De inhoud van het eerste artikel van het besluit was uitdrukkelijk. Het liet geene enkele uitzondering toe. Elk bijzonder belang moest voor het algemeene belang zwichten.

Wat het tweede artikel van het besluit betrof, het bevel van uitzetting, dat het bevatte, was ook zonder tegenspraak. Het strekte zich alleen uit tot die vreemdelingen, welke van Aziatischen oorsprong waren, maar deze hadden slechts hunne koopwaren in te pakken en terug te gaan naar de plaats, waar ze van daan gekomen waren. Maar voor die kwakzalvers, waarvan het aantal zeer groot was, en die meer dan duizend wersten moesten afleggen om de meest nabijzijnde grens te bereiken, was het erger.

Ook verhief zich aanstonds, tegen dezen ongewonen maatregel, een gemor van verzet, een kreet van wanhoop, die de tegenwoordigheid der Kozakken en de agenten van politie echter dadelijk had onderdrukt.

En aanstonds begon de ontruiming van die uitgestrekte vlakte. De zeilen voor de tenten gespannen, werden opgerold; de kermisspellen werden afgebroken; het dansen en het zingen,' de vertooningen hielden op, de vuren werden uitgedoofd, de koorden der koordedansers werden losgemaakt, de oude, dampige paarden van die zwervende woningen verwisselden de stallen voor de boomen der wagens. Agenten en soldaten met de zweep of den stok in de hand, spoorden de achterblijvers aan, en ontzagen zich niet de tenten af te breken voor dat zelfs de arme heidens ze verlaten hadden. Klaarblijkelijk zou, onder den invloed dezer maatregelen, vóór den avond, het plein te Nijni-Novgorod geheel ontruimd zijn, en op het rumoer van de groote jaarmarkt zou de stilte van de woestijn volgen.

En nog moet men er bijvoegen, want het was een verplichte verzwaring dezer maatregelen, — dat aan al deze zwervende volken, de steppen van Siberië zelfs verboden waren, en er bleef hun niets anders over dan zich ten zuiden van de Kaspische Zee, hetzij in Perzië, hetzij in Turkije, hetzij in de vlakten van Turkestan neder te zetten. De uitgezette posten aan den Oeral en de bergen, die als het ware eene verlenging van dezen stroom aan de Russische grens vormen, zouden hun den doortocht niet vergund hebben. Zij moesten een duizendtal wersten doorloopen, alvorens een vrijen grond onder de voeten te hebben.

Op het oogenblik, waarop het besluit door den politiemeester was voorgelezen, werd Michael Strogoff door eene overeenkomst getroffen, welke instinctmatig in zijn geest oprees.

,.Zonderlinge overeenkomst," dacht hij, „tusschen dit besluit, dat de vreemdelingen, uit Azie afkomstig uitdrijft, en de woorden

Sluiten