Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volk niet anders. Hoe konden deze heidens den maatregel, die tegen hen genomen werd, vooruitzien, hoe hebben zij het vooruit geweten, en waar willen zij dus heen? Het komt mij voor dat dit verdachte lui zijn, voor wie het besluit van den gouverneur eer vóór- dan nadeelig zal zijn."

Deze zeer juiste opmerking werd opeens afgebroken door eene andere, die elke andere gedachte uit het brein van Michael Strogoff moest verdrijven. Hij vergat de heidens, hun verdachte gesprekken, de zonderlinge overeenkomst, die uit de bekendmaking van het besluit voortsproot.. .. Het jonge Lijflandsche meisje kwam hem ineens voor den geest.

„Het arme kind!" riep hij uit. „Zij zal niet meer over de grenzen kunnen komen!"

Inderdaad het jonge meisje was van Riga, bijgevolg eene Russin; zij kon dus het Russisch grondgebied niet meer verlaten. Het vrijgeleide, dat haar vóór de nieuwe maatregelen was afgegeven, was waarschijnlijk niet meer geldig. Al de wegen van Siberië waren onverbiddelijk voor haar gesloten, en wat ook de beweegreden mocht zijn, die haar naar Irkoetsk voerde, het was haar van nu af verboden, er zich heen te begeven.

Deze gedachte hield Michael Strogoff levendig bezig. Hij had dadelijk, zoo bij zichzelf gezegd, dat het hem, zonder iets aan zijn belangrijke zending te kort te doen, misschien mogelijk zou zijn, dat arme meisje tot steun te kunnen verstrekken, en die gedachte had hem toegelachen. De gevaren kennende, die hij persoonlijk zou moeten trotseeren, een krachtvolle en sterke man, in een land, waarvan de wegen hem zeer bekend waren, zoo kon hij niet ontkennen, dat deze gevaren oneindig vreeselijker waren voor een jong meisje. Omdat zij zich naar Irkoetsk begaf, zou zij denzelfden weg als hij moeten volgen; zou zij verplicht zijn zich door de horden overweldigers een weg te banen, zooals hij dat zelf ook moest beproeven. Indien zij daarenboven, hetgeen allerwaarschijnlijkst was, slechts de noodige hulpmiddelen voor eene reis onder gewone omstandigheden tot hare beschikking had, hoe zou zij die kunnen volbrengen onder omstandigheden die de gebeurtenissen niet alleen gevaarlijk, maar ook kostbaar zouden maken.

„Welnu," had hij tot zich zelf gezegd, „daar zij den weg over Perm neemt, is het bijna onmogelijk, dat ik haar niet ontmoet. Ik zal dus voor haar kunnen waken, zonder dat zij het vermoedt, en, daar het mij voorkomt dat zij evenveel haast heeft als ik, om te Irkoetsk aan te komen, zal zij mij geen oponthoud veroorzaken."

Maar de eene gedachte brengt de andere voort.

Michael Strogoff had tot dusverre geredeneerd in de veronderstelling eene goede daad te kunnen verrichten, een goeden dienst te bewijzen. Er kwam bij hem een nieuwe gedachte op, en de vraag deed zich bij hem onder eene geheele ander gedaante voor.

Sluiten