Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Inderdaad," zeide hij, „ik zou haar misschien meer noodig kunnen hebben, dan zij mij. Hare tegenwoordigheid kan mij niet nutteloos zijn, en zou kunnen dienen, om elke verdenking van mij weg te nemen. In den man, die alléén door de steppen trekt, zou men veel gemakkelijker den koerier van den czaar vermoeden. Indien dat jonge meisje mij echter vergezelt, zal ik in aller oogen veel meer de Nicolaas Korpanoff van mijn podaroshna zijn. Zij moet mij dus vergezellen! Ik moet haar, wat het ook kosten moge, terugvinden! Het is niet waarschijnlijk dat zij zich sedert gisteren avond eenig rijtuig heeft weten te verschaffen om Nijni-Novgorod te verlaten. Laat ons haar dus zoeken en dat God mij geleide!"

Michael Strogoff verliet het groote plein van Nijni-Novgorod, waar het rumoer op dit oogenblik, door de uitvoering der voorgeschreven maatregelen voortgebracht, zijn hoogste punt had bereikt. Tegenpruttelen der verbannen vreemdelingen, geschreeuw der agenten en Kozakken, die hen grof behandelden, veroorzaakte een onbeschrijfelijk rumoer. Het jonge meisje, dat hij zocht, kon daar niet zijn.

Het was negen uur in den morgen. De stoomboot vertrok eerst om twaalf uur. Michael Strogoff had dus ongeveer twee uren. om haar terug te vinden, die hij tot zijn reisgenoote wilde maken. Hij trok opnieuw de Wolga over, en doorliep de wijken van den anderen oever, waar de volte aanmerkelijk minder was. Hij doorzocht om zoo te zeggen, straat voor straat, de boven- en de benedenstad. Hij ging de kerken binnen, de natuurlijke toevlucht van hen die weenen en lijden. Nergens ontmoette hij het jonge Lijflandsche meisje.

„En evenwel," hernam hij, „kan zij onmogelijk Nijni-Novgorod verlaten hebben. Laat ik dus blijven zoeken."

Michael Strogoff dwaalde zoo gedurende twee uren rond. Hij liep zonder ophouden, hij voelde geen vermoeienis, hij gehoorzaamde aan een dringend gevoel, dat hem niet meer veroorloofde na te denken. Alles vruchteloos.

Toen kwam bij hem de gedachte op dat het jonge meisje geen kennis van het besluit had, — evenwel hoogst onwaarschijnlijk, — want zulk een donderslag had niet kunnen losbarsten zonder door iedereen gehoord te worden. Hoe zou zij, die zooveel belang had om het geringste nieuws uit Siberië te weten, onbekend hebben kunnen blijven met de maatregelen door den gouverneur genoemd, maatregelen die haar zoo rechtstreeks troffen.

Maar, indien zij er onbekend mede was, moest zij, binnen eenige uren, aan de aanlegplaats komen, en daar zou een onverbiddelijke agent haar kortaf den overtocht weigeren. Hij was dus noodzakelijk dat Michael Strogoff haar vóór dien tijd zag opdat hij, door zijne tusschenkomst, die weigering zou kunnen voorkomen.

Maar zijn zoeken was vruchteloos, en hij moest weldra elke hoop opgeven om haar terug te vinden.

Sluiten