Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onder de jonge danseressen waren er verscheidene bij uitstek mooi, die het type van haar ras sterk vertoonden.

Michael Strogoff bemerkte dat de Zigeunerin Sangarra hem onophoudelijk aankeek, als wilde zij zijne trekken onuitwischbaar

in haar geheugen prenten. ..

„Dat is eene brutale heidin," zeide Michael Strogoff tot zich zelf. „Zou zij mij herkend hebben voor den man, dien zij te NijmNovgorod voor een spion uitgemaakt heeft. Die vervloekte Zigeuners hebben oogen als katten! Zij zien in het donker, en deze kan misschien wel weten "

Michael Strogoff was op het punt Sangarra en haar troep te volgen, maar hij bedacht zich.

„Neen," zeide hij in zich zelf, „geen onbedachte stappen! Indien ik dien ouden waarzegger en zijne bende laat in hechtenis nemen, dan loopt mijn incognito gevaar om ontdekt te worden. Zij zijn nu eenmaal weg en voor dat zij over de grenzen zullen zijn, zal ik reeds lang den Oeral over zijn getrokken. Ik weet wel dat zij den weg van Kazan naar Ichem kunnen nemen, maar deze weg levert geen middelen van vervoer op en een tarentass met goede Siberische paarden bespannen, zal eene kar van heidens wel vooruitsnellen. Wees maar gerust, vriend Korpanoff!" In elk geval waren de oude Zigeuner en Sangarra op dit oogenblik, reeds in de menigte verdwenen. , _ TT1 +

Michael Strogoff had zeer wijselijk den weg over Perm, Kkaterinenburg en Tioenen gekozen. Dat is de groote weg, die zich van

Ichem tot Irkoetsk uitstrekt en die goed van poststations voorziems.

Een uur daarna luidde de bel van de Kaukasus. Het was zeven uur in den morgen. Het innemen van kolen was afgeloopen. De stoomboot was gereed om te vertrekken.

De reizigers, die van Kazan naar Perm-gmgen, hadden reeds hunne plaatsen aan boord ingenomen. Op dit oogenblik bemerkte Michael Strogoff dat Harry Blount alleen op de stoomboot terug was gekomen. Zou Alcide Jolivet haar dan misloopen?

Doch op het oogenblik dat men de kabels losmaakte, verscheen Alcide I olivet, uit al zij ne macht komende aanloopen. De plank was was reeds aan wal gehaald en de stoomboot zette zich reeds in beweging, toen Alcide Jolivet, voor geen klem beetje vervaard, met de vlugheid van een clown, op eens op het dek van de Kaukasus

sprong, bijna in de armen van zijn collega.

„Ik dacht dat de Kaukasus zonder u ging vertrekken, zeide deze half willens, half onwillens.

Ba!" antwoordde Alcide Jolivet, „ik zou u wel hebben weten in te halen, al had ik eene boot op kosten mijner nicht moeten huren of postpaarden moeten nemen tegen twintig kopeken pei werst. Wat zal ik er van zeggen? Het telegraafkantoor was nog al ver van hier!"

Sluiten