Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zijt gij naar de telegraaf geweest?" vroeg Harry Blount, op zijn lippen bijtende.

„Ik ben er geweest!" antwoordde Alcide Jolivet met zijn liefelijksten glimlach.

„En hij werkt nog altijd tot Kolivan?"

„Dat weet ik niet, maar ik kan u wel verzekeren, dat hij van Kazan naar Parijs werkt!"

„Gij hebt eene dépêche verzonden.. . . naar uwe nicht?.. .."

„Met het meeste genoegen."

„Gij hebt dus vernomen. ..."

„Hoor, vadertje, om nu eens met de Russen te spreken," antwoordde Alcide Jolivet, „ik ben niet kwaad, ik wil voor u niets geheim houden. De Tartaren, met Feofar-Khan aan het hoofd, zijn tot voorbij Semipalatinsk voortgerukt en zakken de Irtisch af. Doe er uw voordeel mee!"

„Hoe! eene zoo ernstige tijding, en Harry Blount had er geen kennis van gekregen, en zijn mededinger, die ze waarschijnlijk van een of ander inwoner van Kazan vernomen had, had ze terstond naar Parijs overgeseind! Het Engelsche dagblad was dus ten achteren. Harry Blount ging dan ook met zijn armen op den rug op het achterdek zitten, zonder een woord meer te spreken.

Tegen tien uur verliet het Lijflandsche meisje hare hut en kwam op het dek.

Michael Strogoff ging naar haar toe, en stak haar de hand toe.

„Hoe ver zijn wij van Moskou?" vroeg zij.

„Negen honderd wersten!" antwoordde Michael Strogoff.

„Negen honderd van de zeven duizend!" mompelde het jonge meisje.

De bel kondigde het uur van ontbijt aan. Nadia volgde Michael Strogoff naar de spijskamer der boot. Zij wilde niets gebruiken van die bijgerechten, die afzonderlijk toegediend worden, zooals kaviaar, haring in stukjes gesneden, brandewijn uit rogge vervaardigd en met anijs gekruid, een drank, dienende om den eetlust op te wekken; in de noorsche landen algemeen in gebruik, zoowel in Rusland, als in Zweden en Noorwegen.

Nadia at weinig, wellicht als een arm meisje, wier middelen zeer bekrompen zijn. Michael Strogoff meende zich nu te moeten tevreden stellen met het maal waarmede zijne gezellin tevreden was, dat is: met een weinig „koulbat," een soort van gebak, bestaande uit dooiers van eieren, rijst en gestampt vleesch, en roode kool met kaviaar gestoofd; terwijl thee de eenige drank was.

Dit maal was dus noch lang, noch duur; ook gingen Michael Strogoff en Nadia reeds binnen twintig minuten weder naar boven, op het dek.

Beiden zetten zich op het achterdek neder en Nadia hare stem

Sluiten