Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deinst, zonder nog de grooote fooien te rekenen. Ook kan de raaf er geene aanspraak op maken even zoo snel als de keizerlijke vogel te vliegen.

Michael Strogoff en Nadia namen onmiddellijk plaats in de tarentass. De kap werd opgezet, want de hitte was dien dag ondragelijk en om twaalf uur verliet de tarentass Perm, te midden van eene wolk van stof. Michael Strogoff was aan die manier van reizen gewend. Het horten en stooten hinderde hem geenszins. Hij wist dat een Russisch span noch de keien, noch de wagensporen, noch de modderpoelen, noch de omvergeworpen boomen, noch de sloten vermijdt. Zijne reisgenoote liep gevaar door het heen en weer slingeren van de tarentass gekwetst te worden, maar zij klaagde niet.

Gedurende de eerste oogenblikken van de reis zeide Nadia niets, want zij was geheel vervuld van de gedachte om maar spoedig aan te komen.

,,Ik heb drie honderd wersten tusschen Perm en Ekaterinenburg geteld, broeder!" zeide zij. ,,Heb ik mij vergist?"

„Gij hebt u niet vergist, Nadia," antwoordde Michael Strogoff, „en wanneer wij Ekaterinenburg zullen bereikt hebben, zullen wij ons aan gene zijde van het Oeral-gebergte bevinden."

„Hoe lang zal die tocht door het gebergte duren?

„Acht en veertig uren, want wij zullen nacht en dag reizen. Ik zeg nacht en dag ,want ik kan mij geen oogenblik ophouden, en ik moet onophoudelijk voort naar Irkoetsk."

„Ik zal u niet ophouden, broeder, neen, zelfs geen uur en wij zullen nacht en dag reizen."

„Welnu dan, Nadia, moge de inval der Tartaren ons den weg niet belemmeren, en binnen twintig dagen zullen wij aangekomen zijn!"

„Gij hebt die reis reeds meer gemaakt? vroeg Nadia.

„Verscheidene malen."

„In den winter zouden wij er spoediger en zekerder komen, is het niet?"

„Ja, spoediger vooral, maar ge zoudt veel door de koude en de sneeuw geleden hebben!"

„Dat is niets! De winter is de vriend van den Rus."

„Ja, Nadia, maar wat een sterk gestel moet men hebben om aan dergelijke vriendschap weerstand te bieden! Ik heb dikwijls den warmtegraad in de Siberische steppen zien dalen tot meer dan veertig graden onder het vriespunt! Ik heb, in weerwil van mijne kleeding van rendierhuid, mijn hart voelen verstijven, mijne leden voelen krimpen, mijne voeten voelen bevriezen onder driedubbele wollen sokken! Ik heb de paarden van mijne slede bedekt gezien met een schild van ijs, en hun adem verstijfd gezien in hunne neusgaten. Ik heb den brandewijn in mijne reisflesch in een harden steen zien veranderen!.. .. Maar mijne slede vloog als een orkaan voort! Geene hinderpalen op de onafzienbare met sneeuw bedekte

Sluiten