Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

X.

Een onweder in het Oeral-gebergte.

Het Oeral-gebergte Heeft tusschen Europa en Azië eene uitgestrektheid van bij de drie duizend wersten (3.200 kilometer). De naam Oeral, die van Tartaarschen oorsprong is, of die van Poyas, volgens de Russische benaming, beteekent „gordel." Dezen gordel, die van de Noordelijke IJszee tot de boorden van de Kaspische Zee loopt, moest Michael Strogoff nu overtrekken, en zooals gezegd is, had hij er goed aan gedaan, den weg te nemen over Perm naar Ekaterinenburg, welke laatste stad op de oostelijke helling van het Oeral-gebergte gelegen is. De nacht zou voor dien tocht in het gebergte voldoende zijn, indien geen ongeval tusschen beiden kwam. Ongelukkig kondigde het gerommel van den donder in de verte het naderen van een onweder aan, dat door den bij zonderen toestand van den dampkring verschrikkelijk dreigde te worden.

Michael Strogoff bezorgde nu zoo goed mogelijk zijne gezellin. De kap, die een windvlaag gemakkelijk weggerukt zou hebben, werd door middel van touwen steviger bevestigd; men verdubbelde de strengen der paarden, en tot overmaat van voorzorg werd de stootplaat der assen met stroo omwonden, zoowel om de stevigheid der wielen te verzekeren als om de schokken te verzachten, die in een donkeren nacht moeilijk te vermijden zijn. Eindelijk werden achter- en voorstel, waarvan de assen eenvoudig met houten pinnen aan den bak van den tarentass bevestigd waren, door een dwarshout met schroeven en moeren aan elkander vastgeklonken.

Nadia nam achter in de tarentass plaats; Michael Strogoff zette zich naast haar. Voor de kap, die geheel opgezet was, hingen twee leeren gordijnen, die, in zekere mate, de reizigers tegen den regen .en de rukwinden moesten beschutten, en links van den bok bevonden zich twee groote lompe lantarens waarvan het flauwe licht den weg niet erg verlichtte, maar die ten minste konden dienen om het aanrijden van een of ander rijtuig te verhinderen.

Men ziet dus dat alle voorzorgen genomen waren en in dien onheilspeilenden nacht was dit wel raadzaam.

„Nadia, wij zijn gereed," zeide Michael Strogoff.

„Laat ons dan vertrekken," antwoordde het meisje.

Het was acht uur, en de zon ging langzamerhand onder. Doch de lucht was somber, ondanks de schemering, die onder die breedte lang duurt. Zeer dikke dampen schenen het gewelf des hemels te drukken, doch geen windje verplaatste ze nog. Er zou een diepe stilte geheerscht hebben zonder het gekraak van de wielen der

Sluiten