Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zult ge gehoorzamen?"

Ge begeert het!"

'.De vader gebiedt het!" zeide Michael Strogoff, die voor de eerste maal den naam van den keizer aanriep.

„Vooruit dan!" riep de iemschik uit, terwijl hij het rechter paard greep, en Michael Strogoff het andere.

De paarden, aldus vastgehouden, vervolgden met moeite hun weg doch menschen en beesten, telkens door den rukwind overvallen, konden geen drie stappen doen, of zij gingen er een of twee achteruit. Zij gleden uit, zij vielen, zij stonden weer op, en het voertuig liep gevaar van uit elkaar te raken. Indien de kap niet stevig ware bevestigd geweest, zou zij al lang afgewaaid zijn.

Michael Strogoff en de iemschik hadden twee uren noodig om dit gedeelte van den weg op te komen, dat hoogstens een halve werst lang was, en dat rechtstreeks aan de onweersbui was blootgesteld. Het gevaar bestond toen niet alleen in dien vreesehjken orkaan, maar vooral in die hagelbui .van steenen en vei brij zelde boomstammen, die van het gebergte op hen neerkwamen.

Plotseling werd, bij het flikkeren van het weerlicht, een steenblok opgemerkt, dat zich met eene toenemende snelheid in de richting der tarentass bewoog. De iemschik slaakte een kreet.

Michael Strogoff wilde de paarden, door een krachtigen zweepslag, doen vooruitgaan. Zij weigerden. Eenige stappen nog en het

blok zou achter de tarentass voorbijrollen!"

Michael Strogoff zag, in het twintigste eener seconde, de tarentass getroffen en zijne gezellin tegelijkertijd verpletterd! Hij begreep, dat hij geen tijd meer had om haar levend uit het voertuig te rukken1 .Hij vliegt naar achter en met eene bovenmenschelijke kracht duwde hij met zijn rug het zware rijtuig eenige voeten

vooruit. , .. , i

Het ontzettende blok gleed in het voorbijgaan rakelings langs de borst van den jongen man en sneed hem de ademhaling af, evenals een kanonskogel zou gedaan hebben, en verbrijzelde de keisteenen van den weg, die door den schok vonken van zich afwierpen. „Broeder!" had Nadia geheel ontsteld uitgeroepen, die alles bij

het licht van den bliksem gezien had.

„Nadia," antwoordde Michael Strogoff, „Tvadia, heb maar geen

vrees!" • ,

„Voor mij behoefde ik geen vrees te hebben!

„God is met ons, zuster!" . , ,

„Met mij zeer zeker, broeder, wijl Hij u op mijn weg geplaatst

heeft!" zeide het meisje. , , , , ..

Het voortduwen van de tarentass had goed geholpen dank zij de krachtsinspanning van Michael Strogoff. De paarden geheel versuft en om zoo te zeggen voortgesleept door Michael Strogolt en den iemschik, kwamen weder op den rechten weg en bereikten

Sluiten