Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar zeer zeker, collega! Gij weet waarlijk niet de zaken van den goeden kant te nemen!"

„En hoe, ik vraag het u, hoe zullen wij onzen weg kunnen vervolgen?" vroeg Harry Blount.

„Niets eenvoudiger," antwoordde Alcide Jolivet. „Gij spant u zeiven voor dat gedeelte van het voertuig, dat ons overblijft; ik, ik zal de leidsels houden, en ik zal u mijn kereltje noemen, als een ware iemschik; gij zult loopen als een echt postpaard!"

„Mijnheer Jolivet,"'zeide de Engelschman, „dit gekscheren gaat alle palen te buiten, en...."

„Wees maar bedaard, collega. Wanneer ge uitgeput zult zijn, dan zal ik u vervangen en ge zult het recht hebben mij uit te schelden voor leelijke slak, als ik er niet flink van door ga!""

Alcide Jolivet zeide dat alles zoo vroolijk weg, dat Michael Strogoff niet kon nalaten te glimlachen.

„Heeren," zeide hij toen, „ik weet beter. Wij zijn hierboven in den bergpas aangekomen op vijf honderd pas van hier, en bijgevolg hebben wij nu slechts de helling af te dalen. Ik zal u een mijner paarden leenen, en morgen, als er niets tusschenbeiden komt, zullen wij tezamen te Ekaterinenburg aankomen.

„Mijnheer Korpanoff," antwoordde Alcide Jolivet, „dat is een voorstel dat een edelmoedig hart verraadt!'

„Mijnheer," voegde Michael Strogoff er bij, indien ik u niet aanbied om in mijn tarentass plaats te nemen dan is de reden daarvan, dat er slechts twee plaatsen in zijn, die door mijne zuster en mij reeds zijn ingenomen."

„Kom, kom, mijnheer!" antwoordde Alcide Jolivet, „mijn collega en ik zouden met uw paard en het achterstel van mijn telega wel naar het andere einde van de wereld kunnen gaan!

„Mijnheer," hernam Harry Blount, „wij nemen uw beleefd aanbod aan. Wat den iemschik betreft...."

„O! geloof maar dat het niet voor de eerste maal is dat hem een dergelijk ongeval overkomt!" zeide Michael Strogoff.

„Maar waarom komt hij dan niet terug? Hij weet zeer goed dat hij ons heeft achtergelaten, die ellendeling!"

„Hij? daar heeft hij zelfs geen besef van!"

„Wat! Zou die sukkel niet weten dat de beide deelen van zijne telega gescheiden zijn?"

„Hij weet het niet, en in het volste vertrouwen van de wereld voert hij zijn voorstel naar Ekaterinenburg!"

„En of ik u niet zeide dat het allerkluchtigst was, collega!" riep Alcide Jolivet uit. .

„Nu dan, heeren, wanneer gij mij wilt volgen," hernam Michael Strogoff, „dan zullen wij naar mijn rijtuig gaan en...."

„Maar de telega?" merkte de Engelschman op.

Vrees niet dat zij weg zal vliegen, mijn waarde Blount," riep

Sluiten