Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had en waarop hij .toegesneld was. In een sprong wierp hij zich tusschen den bèer en het jonge meisje. Zijn arm had slechts eene enkele beweging van onder naar boven gemaakt, en het gedrochtelijk dier opengesneden van de buik tot de keel, viel op den grond als een logge massa. Het was een proefstuk van de behendigheid der Siberische jagers, die er op staan de kostbare huid der beren niet te beschadigen, waarvan zij eene hooge prijs maken.

„Zijt gij niét gewond, zuster?" vroeg Michael Strogoff, ijlings naar het jonge meisje toesnellende.

„Neen, broeder," antwoordde Nadia.

Op dit oogenblik verschenen de beide dagbladschrijvers. Alcide Jolivet vloog naar den kop van het paard, en daar hij zeer sterk in de vuist was, gelukte het hem het te bedwingen. Zijn reismakker en hij- hadden de snelle beweging van Michael Strogoff opgemerkt.

„Drommels !" riep Alcide Jolivet uit, „voor een eenvoudig koopman, mijnheer Korpanoff, hanteert gij vrij aardig een hartsvanger.

„Zeer aardig zelfs," voegde Harry Blount er bij.

„In Siberië, heeren", antwoordde Michael Strogoff, „zijn wij genoodzaakt zoo wat van alles te doen!"

Alcide Jolivet keek toen de jonge man aan. In het volle licht gezien, met het bebloede mes in de hand, met zijn hooge gestalte, met zijn koen gelaat, met den voet op het lichaam van den beer, dien hij terneergeveld had, was Michael Strogoff schoon om te zien.

„Een sttevige klant!" zeide Alcide Jolivet tot zich zelf.

Vervolgens eerbiedig met den hoed in de hand naderende, kwam hij hét jonge meisje groeten.

Nadia maakte eene lichte buiging.

Zich toen tot zijn reismakker keerende, zeide Alcide Jolivet:

„De zuster is de broeder waard! indien ik een beer ware, zou ik dit geduchte en bekoorlijke paar uit de voeten blijven!"

Harry Blount stond als een paal met zijn hoed in de hand op eënigen afstand . De bevallige losheid van zijn reisgenoot deed nog meer zijne gewone stijfheid uitkomen.

Op dit oogenblik verscheen de iemschik, wien het gelukt was zijne twee paarden te vangen. Hij wierp een blik vol spijt op het prachtige dier, dat op den grond lag, en dat hij genoodzaakt zou zijn ten prooi aan de roofvogels te laten; daarna ging hij zijn span weder in orde brengen.

Michael Strogoff maakte hem toen bekend met den toestand der beide reizigers, en met zijn plan een der paarden van de tarentass te hunner beschikking te stellen.

• „Het is mij wel!" antwoordde de iemschik. „Alleen twee rijtuigen in plaats van een...."

„Goed, vriendje!" antwoordde Alcide Jolivet, welke die aanmerking begreep, „men zal u dubbel betalen."

„Vooruit dan, kereltjes," riep de iemschik.

Sluiten