Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem voor de eerste maal had laten ontmoeten. Zij herinnerde zich zijne voorkomendheid gedurende de reis, hare aankomst aan het politie-bureau te Nijni-Novgorod, den hartelijken eenvoud, waarmede hij tot haar gesproken had met haar zijne zuster te noemen, zijne gedienstigheid jegens haar gedurende de reis op de Wolga, eindelijk alles wat hij gedaan had gedurende dien verschrikkelijken nacht van het onweer in het Oeral-gebergte om haar leven met gevaar van het zijne te verdedigen! Nadia dacht dus aan Michael Strogoff. Zij dankte God dat Hij op het rechte tijdstip dien dapperen beschermer, dien edelmoedigen en bescheiden vriend, zoo juist van pas op haar weg geplaatst had. Zij gevoelde zich in \ eiligheid bij hem, onder zijne hoede. Een eigen broeder had niet beter kunnen handelen! Zij duchtte geen hinderpalen meer, zij meende nu haar doel zeker te bereiken.

Wat Michael Strogoff betreft, hij sprak en dacht veel na. Van zijn kant ook dankte hij God dat Hij hem in de ontmoeting met Nadia, het middel gegeven had om tegelijkertijd zijne wezenlijke persoonlijkheid te verbergen en eene goede daad te verrichten. De kalme onverschrokkenheid van het jonge meisje behaagde aan zijne manhaftige ziel. Waarom was zij niet in werkelijkheid zijne zuster? Hij gevoelde evenveel eerbied als genegenheid voor zijne schoone en heldhaftige gezellin. Hij gevoelde dat het een dier zuivere en zeldzame harten was, waarop men rekenen kan. Evenwel, sedert hij den Siberischen bodem betreden had, waren de ware gevaren voor Michael Strogoff begonnen. Zoo de beide dagbladschrijvers zich niet vergisten, zoo Ivan Ogareff de grenzen was overgetrokken, dan 'zou hij met de uiterste omzichtigheid moeten handelen. De omstandigheden waren nu veranderd, want de Tartaarsche spionnen moesten in de Siberische provinciën wemelen. Mocht zijn incognito ontdekt, zijne hoedanigheid van koerier van den cza.ar bekend raken, dan zou het met zijne zending uit zijn, ja zelfs zijn leven misschien bedreigd worden. Michael Strogoff gevoelde toen meer en meer het gewicht van de verantwoordelijkheid, die op

hem rustte. . , ... . , ,

Wat ging er terwijl de zaken aldus in het eerste rijtuig stonden, in het tweede om? Niets bijzonders. Alcide Jolivet sprak zeer veel, Harry Blount antwoordde zeer weinig. Ieder beschouwde de zaken op zijne wijze, en maakte aanteekeningen omtrent het een of ander

gebeurde op reis. /

Bij elke wisselplaats stapten de beide correspondenten uit en ontmoetten dan telkens Michael Strogoff weder. Wanneer er niets in het posthuis moest gebruikt worden, dan verliet Xadia de tarentass niet Moest er echter ontbeten of gemiddagmaald worden, dan kwam zij aan tafel, maar, altijd ingetogen, mengde zij zich

zeer weinig in het gesprek. -

Alcide Jolivet was, zonder de palen eener volmaakte betamelijK-

Sluiten