Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deze gedwongen tusschenpoozen bevielen Michael Strogoff maar zeer weinig. Ook drong hij op elke wisselplaats tot spoedig vertrek aan, door èn postmeester èn iemschiks aan te zetten en te haasten. Na vervolgens haastig gegeten te hebben, — altijd te haastig naar den zin van Harry Blount, die in het eten zeer afgemeten was, — vertrok men, en ook de dagbladschrijvers werden als adelaars gereden, want zij betaalden vorstelijk, en zooals Alcide Jolivet zeide „als Russische adelaars." ')

Het spreekt vanzelf dat Harry Blount geenszins zocht zich in de gunst van het jonge meisje te dringen. Die deftige gentleman had de gewoonte niet twee dingen te gelijk te doen.

Eens vroeg Alcide Jolivet hem, hoe oud hij wel dacht dat het jonge Lijflandsche meisje kon zijn:

„Welk jong Lijflandsch meisje?" antwoordde hij met de grootste ernst van de wereld, zijne oogen half sluitende.

„Wel drommels! de zuster van Nikolaas Korpanoff."

„Is dat zijne zuster?" '

„Neen, zijne grootmoeder," hernam Alcide Jolivet, door zooveel onverschilligheid uit het veld geslagen.

„Voor hoe oud houdt gij haar?"

„Indien ik haar had zien geboren worden, dan zou ik het weten! antwoordde Harry Blount eenvoudig, als een man, die zich niet wilde uitlaten.

Het land, door de beide tarentassen doorloopen, was nagenoeg verlaten. Het weer was vrij schoon, de lucht half betrokken, de luchtsgesteldheid draaglijker. Hadden de voertuigen op veeren gehangen, de reizigers zouden zich over de reis niet te beklagen hebben'gehad. Doch, indien het land verlaten scheen, was dit toe te schrijven aan de tegenwoordige omstandigheden. Op de velden bijna geen dier Siberische boeren, met hun bleek en ernstig gelaat, die eene beroemde reizigster terecht vergeleken heeft bij de Kastilianen, den trotschen ernst van dezen daargelaten. Hier en daar eenige dorpen, die reeds ontruimd waren, hetgeen het naderen dei Tartaarsche troepen aanduidde. De inwoners hadden, hunne kudden schapen, hunne kameelen, hunne paarden met zich 'toerende, eene schuilplaats in de noordelijke vlakten gezocht. Eenige stammen van de groote horde der zwervende Kirgiezen, die getrouw gebleven waren, hadden ook hunne tenten aan gene zijde van de Irtisch of de Oleg overgebracht, om aan de rooverijen dei overweldigers te ontsnappen.

Zeer gelukkig had de postdienst nog altijd geregeld plaats, alsmede de dienst van de telegraaf tusschen de punten die nog met den draad in verband waren. Aan elke wisselplaats leverden de

1) Russische gouden munt die 5 roebel doel. De roebel is eene zilveren munt, die 100 kopeken doet, namelijk f 1-77-

Sluiten