Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weg geplaatste telegraafpalen, en waar de weg zich alleen van de vlakte onderscheidde door het fijne zand, dat van onder de wielen der tarentassen opstoof.

Het ging nu regelrecht op Ichem aan, alwaar de beide correspondenten moesten vertoeven, indien niet eene of andere gebeurtenis hun reisplan mocht wijzigen.

Twee honderd wersten ongeveer scheidden Novo-S'aimsk van de stad Ichem, en den volgenden dag, vóór acht uur 's avonds, moesten en konden zij afgelegd zijn, mits er geen oogenblik verloren ging.

Zoo de reizigers al niet groote heeren of hooggeplaatste beambten waren, waren zij toch, naar het oordeel der iemschiks, waardig het te zijn, door hunne mildheid in het geven van fooien.

Den volgenden dag, 23 Juli, waren de beide tarentassen inderdaad niet meer dan dertig wersten van Ichem verwijderd.

Op dit oogenblik bemerkte Michael Strogoff op den weg, en nauwelijks zichtbaar te midden van wolken stof, een rijtuig dat vóór het zijne uitreed. Daar zijne paarden, die minder moe waren, veel sneller liepen, moest hij het weldra inhalen.

Het was noch eene tarentass, noch eene telega, maar een postberline, erg met stof bedekt en die reeds eene lange reis moest gemaakt hebben. De postiljon sloeg de paarden uit al zijn macht en hield ze alleen in galop door vloeken en slaan. Deze berline was zeker niet over Novo-Saimsk gekomen maar moest, langs een of anderen zijweg, op den weg naar Irkoetsk gekomen zijn.

Michael Strogoff en zijne reisgenooten deze berline ziende, die op Ichem aanhield, hadden slechts éene gedachte, namelijk ze vooruit te rijden en vóór haar aan de wisselplaats te komen, om vooral zeker te zijn over paarden te kunnen beschikken. Zij hadden dus slechts een woord aan de iemschiks te zeggen, om weldra gelijk te komen met de afgematte paarden van de berline.

Michael Strogoff kwam het eerste aan.

Op dit oogenblik verscheen een hoofd aan het portier van de berline.

Michael Strogoff had nauwelijks den tijd het op te nemen. Evenwel, hoe snel hij ook voorbijreed, hoorde hij zeer duidelijk op een gebiedenden toon hem toevoegen:

,,Houdt op."

Men hield niet op. Integendeel, de berline werd weldra door de beide tarentassen vooruitgereden. Nu had er een wedren plaats, want de paarden 'van de berline, opgewekt zonder twijfel door de tegenwoordigheid en de snelheid der paarden, die hen vooruit liepen, vonden nieuwe krachten om eenige minuten gelijk te blijven. De drie rijtuigen waren in een wolk van stof verdwenen, waaruit, als eene losbranding van vele geweren tegelijk, een zweepgeklap ontsnapte, dooreengemengd met geschreeuw en uitingen van woede.

Niettemin bleef het voordeel toch aan den kant van Michael

Sluiten