Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Strogoff en zijne reisgenooten, een voordeel dat zeer belangrijk kon zijn, wanneer de wisselplaats van weinig paarden voorzien was. Twee rijtuigen verspannen, was misschien meer dan een postmeester doen kon, ten minste in een "korten tijd.

Een half uur later was de achtergebleven berline niets meer dan een nauwelijks zichtbaar punt aan den gezichteinder der steppen.

Het was a:cht uur in den avond toen de beide tarentassen aan de wisselplaats te Ichem aankwamen.

De tijdingen aangaande den inval waren hoe langer hoe meer verontrustend. De stad werd rechtstreeks bedreigd door de voorhoede van het Tartaarsche leger, en sedert twee dagen hadden de autoriteiten op Tobolsk moeten terugtrekken. Ichem had niet éen beambte, niet éen soldaat meer.

Michael Strogoff vroeg, aan de wisselplaats aangekomen, onmiddellijk paarden voor zich. Hij had zeer wijs gedaan de berline vóór te zijn, want slechts drie paarden waren in staat om onmiddellijk voorgespannen te worden.

De postmeester gaf bevel om in te spannen.

Wat de beide correspondenten betreft, deze schenen beter te vinden te Ichem te blijven; zij hadden geen haast.

Tien minuten na zijne aankomst kwam men Michael Strogoff zeggen dat zijne tarentass gereed was om te vertrekken.

„Goed," antwoordde hij.

Vervolgens naar de beide dagbladschrijvers gaande, zeide hij:

,,Nu heeren, wijl gij te Ichem blijft, zoo is het oogenblik van scheiden gekomen."

„Hoe, mijnheer Korpanoff," zeide Alcide Jolivet, „zult ge dan niet eens een uurtje te Ichem blijven?"

„Neen, mijnheer, en ik verlang zelfs het posthuis verlaten te hebben, voorde aankomst van die berline, die wij vooruitgereden zijn."

„Vreest gij dan dat die reiziger zal trachten u de paarden te betwisten."

„Ik houd er vooral van alle moeilijkheden te vermijden.''

„Dan, mijnheer Korpanoff," zeide Alcide Jolivet, ,,dan blijft ons niets meer over dan u nog eens te bedanken voor den dienst dien gij ons bewezen hebt en voor het genoegen dat wij gehad hebben met u in gezelschap te mogen reizen."

„Het is nog wel mogelijk dat wij elkander binnen eenige dagen te Omsk weder zullen ontmoeten," voegde Harry Blount er bij.

„Dat is inderdaad mogelijk," antwoordde Michael Strogoff, „wijl ik er regelrecht heenga." -

„Welnu dan, goede reis, mijnheer Korpanoff!" zeide Alcide Jolivet toen, „en God beware u voor de telega's."

De beide correspondenten staken Michael Strogoff de hand toe met het voornemen ze hem zoo hartelijk mogelijk te drukken, toen ?4ch buiten het gedruisch van een rijtuig deed hooren.

Sluiten