Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

breede schouders, zware knevels en roode bakkebaarden. Hij droeg eene uniform zonder onderscheidingsteekenen, en in zijn hand hield hij eene zweep met een kort handvat.

„Paarden," vroeg hij op een gebiedenden toon, als een man die gewoon is te bevelen.

,,Ik heb geen paarden meer beschikbaar," antwoordde de postmeester zich buigende.

,,Ik heb er terstond noodig."

,,Het is onmogelijk."

„Welke zijn dan die paarden die ik aan de deur voor de tarentass gespannen heb gezien?"

„Zij behooren aan dezen reiziger," antwoordde de postmeester, op Michael Strogoff wijzende.

„Dat men ze uitspanne! " zeide de reiziger, op een toon die

geen tegenspraak gedoogde.

Michael Strogoff naderde toen.

„Die paarden heb ik besproken," zeide hij.

„Dat kan mij niet schelen! Ik moet ze hebben. Kom! gauw! ik heb geen tijd te verliezen!"

,,Ik ook niet," antwoordde Michael Strogoff, die bedaard wilde blijven, en die zich niet zonder moeite inhield.

Nadia stond naast hem, ook kalm, doch heimelijk ongerust voor een tooneel, dat beter was te vermijden.

„Genoeg!" herhaalde de reiziger.

Vervolgens naar den postmeester gaande:

„Laat die tarentass uitspannen," riep hij uit met een dreigenden blik, „en laat die paarden voor mijne berline spannen!"

De postmeester, zeer verlegen, wist niet aan wien te gehoorzamen, en hij keek Michael Strogoff aan, die ontegenzeggelijk het recht had zich tegen de onrechtvaardige vorderingen van den reiziger te verzetten.

Michael Strogoff aarzelde een oogenblik. Hij wilde geen gebruik maken van zijn podaxoshna, dat de aandacht op hem zou getrokken hebben; hij wilde ook niet, door de paarden af te staan, zijne reis vertragen, en, ook wilde hij geen strijd die zijne zending in gevaar zou kunnen brengen.

De beide dagbladschrijvers keken hem aan, overigens gereed om hem te helpen, wanneer hij hunne hulp mocht inroepen.

„Mijne paarden zullen aan mijn rijtuig blijven," zeide Michael Strogoff, doch op een toon, die aan een eenvoudigen koopman van Irkoetsk paste.

De reiziger kwam toen op Michael Strogoff af, en hem ruw bij den schouder vattende:

„Zoo, zoo!" zeide hij met eene schelle stem. „Je wilt me niet je

paarden afstaan?"

„Neen," antwoordde Michael Strogoff,

Sluiten