Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden zich reeds aan de beide oevers van de beneden-Ichem vertoond hebben, in de zuidelijke streken van het gouvernement Tobolsk. Omsk werd zeer bedreigd. Men sprak van een gevecht, dat tusschen de Siberische en Tartaarsche troepen op de grenzen der groote Kirgiesche horden had plaats gehad, — een gevecht, dat niet ten gunste der Russen was uitgevallen, die op dit punt zeer zwak waren. Vandaar, het terugtrekken dier troepen en dientengevolge, algemeene verhuizing der boeren uit de provincie. Men verhaalde verschrikkelijke wreedheden door de overweldigers gepleegd. Overal ontvluchtte men de voorhoede van Feofar-Khan, en dit deed Michael Strogoff zeer vreezen, dat de middelen van vervoer hem weldra zouden gaan ontbreken. Hij had dus eene buitengewone haast om Omsk te bereiken.

Zoodra de pont de tarentass op den rechteroever van de Ichem had overgezet, werd de reis door de steppe met volle snelheid hervat.

Het was zeven uur in den avond. De lucht was zeer betrokken. Ook viel er herhaalde malen eene stortbui, die het stof neersloeg en de wegen beter maakte.

Michael Strogoff had, na het verlaten der wisselplaats te Ichem, geen woord meer gesproken. Het droeg evenwel steeds zorg voor Nadia, hoewel het jonge meisje niet klaagde. Zij had aan de paarden van de tarentass wel vleugels willen geven; want iets scheen haar toe te roepen, dat haar metgezel nog meer haast had dan zij om te Irkoetsk aan te komen, en hoeveel wersten hadden zij nog wel af te leggen! Ook kwam haar in de gedachte dat, indien Omsk door de Tartaren was ingenomen, de moeder van Michael Strogoff, die deze stad bewoonde, gevaar liep, waarover haar zoon zich uiterst ongerust moest maken, en dat dit voldoende was om zijn ongeduld te verklaren om bij haar aan te komen. Nadia meende dus, op zeker oogenblik, hem over de oude Marfa te moeten spreken, over de verlatenheid waarin zij zich zou kunnen bevinden te midden van deze ernstige gebeurtenissen.

„Hebt ge sedert het begin van den inval geene tijding van uwe moeder ontvangen?" vroeg zij.

Geen enkele, Nadia. De laatste brief, die mijne moeder geschreven heeft, is reeds twee maanden oud, maar hij behelsde goede tijdingen. Marfa is eene krachtvolle, dappere Siberische vrouw. In weerwil van hare jaren, is zij nog in het bezit van hare geheele zedelijke kracht. Zij weet te lijden."

,,Ik zal haar bezoeken, broeder," zeide Nadia levendig. „Wijl gij mij dien naam van zuster geeft, ben ik de dochter van Marfa!" En daar Michael Strogoff niet antwoordde, voegde zij er bij: „Misschien heeft uwe moeder Omsk kunnen verlaten?"

„Wel mogelijk, Nadia", antwoordde Michael Strogoff, ,,en zelfs hoop ik dat zij Tobolsk zal bereikt hebben. De oude Marfa haat

Sluiten