Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den Tartaar. Zij kent de steppe, zij is niet bang, en ik hoop dat zij haar stok zal opgenomen hebben, en de Irtisch zal zijn afgezakt. Er is geene plek in de provincie of zij kent ze. Hoe menigmaal heeft zij het geheele land met mijn ouden vader doorloopen en hoe menigmaal heb ik zelf, nog kind zijnde, hen op hunne tochten door de Siberische woestijn gevolgd! Ja, Nadia, ik hoop dat mijne moeder Omsk zal verlaten hebben!"

,,En wanneer zult gij haar gaan bezoeken?"

,,Ik zal haar bezoeken.... op mijn terugreis."

„Intusschen zult ge, wanneer uwe moeder te Omsk is, er toch wel een uur afnemen om haar te gaan omhelzen?"

„Dat zal ik niet!"

,,Ge gaat haar niet bezoeken?"

. „Neen, Nadia," antwoordde Michael Strogoff, wiens borst begon te zwellen en die begreep dat hij die vragen van het jonge meisje niet zou kunnen blijven beantwoorden.

„Gij zegt: neen! broeder, om welke reden?"

„Om welke reden, Nadia! gij vraagt mij om welke reden?" riep Michael Strogoff met eene zoo diep ontroerde stem uit, dat het meisje er van sidderde. „Maar om de reden, die mij, tot lafhartigheid toe, geduld heeft doen oefenen met dien ellendeling, van wien...."

Hij kon zijn volzin niet eindigen.

„Bedaar, broeder," zeide Nadia, zoo zacht mogelijk. „Ik weet slechts éen ding of liever ik weet het niet, ik gevoel het! Het is dat, op dit oogenblik, éen gevoel uw geheele gedrag beheerscht; dat van een zoo mogelijk heiliger plicht, dan die, welke den zoon aan de moeder verbindt!"

Nadia zweeg, en, van dit oogenblik af, vermeed zij elk gesprek, dat betrekking kon hebben op den bijzonderen toestand van Michael Strogoff. Het gold hier een of ander geheim te eerbiedigen. Zij eerbiedigde het.

Den volgenden morgen, 25 Juli, te drie uur, kwam de tarentass aan de wisselplaats van Tioekalinsk aan na een afstand van honderd twintig wersten afgelegd te hebben sedert den overtocht van de Ichim.

Men verwisselde snel van paarden. Doch de iemschik maakte, en wel voor de eerste maal, eenig bezwaar om te vertrekken, verzekerende dat Tartaarsche af deelingen de steppe afliepen, en dat reizigers, paarden en rijtuigen door die plunderaars zouden buit gemaakt worden.

Michael Strogoff zegevierde slechts door middel van geld over den slechten zin van den iemschik, want in dit geval zooals in zooveel andere, wilde hij van zijn podaroshna geen gebruik maken.

De laatste ukase, door de telegraaf overgebracht, was in de Siberische provinciën bekend, en een Rus, juist omdat hij in het

Sluiten