Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verscheidene vaartuigen, door den stroom met groote snelheid medegevoerd, die nog vermeerderd werd door de werking der roeiriemen, waarvan zij voorzien waren.

Het gelaat van Michael Strogoff trok zich krampachtig samen en een kreet ontsnapte hem.

„Wat is er?" vroeg het meisje.

F Maar eer dat Michael Strogoff den tijd had te antwoorden, riep een der schippers angstig uit:

„De Tartaren! de Tartaren!"

Het waren inderdaad, met soldaten bemande booten, die de Irtisch afzakten, en die binnen weinige minuten de pont zouden ingehaald hebben, daar deze te zwaar geladen was om hen te kunnen ontvluchten.

De schippers slaakten een kreet van wanhoop en lieten de boomen glippen.

„Houdt moed, vrienden!" riep hun Michael Strogoff toe, „houdt moed! Vijftig roebels voor u, wanneer wij de rechteroever bereiken vóórdat die vaartuigen ons hebben ingehaald!"

De schippers, door deze woorden aangemoedigd, gingen opnieuw aan den gang; ook Michael Strogoff greep een boom, dien hij met bovenmenschelijke kracht hanteerde, doch het was te voorzien dat zij het enteren der Tartaren niet zouden kunnen ontkomen.

De vaartuigen waren nog slechts op honderd pas verwijderd. Zij voerden eene afdeeling Boukharijsche soldaten die op verkenning naar Omsk uit waren.

„Sarijn na Kitschoul" riepen de soldaten uit de voors'te boot.

Michael Strogoff herkende den oorlogskreet der Tartaarsche roovers. Op dien kreet moest men plat op den buik gaan liggen.

En daar de schippers, noch hij, aan dit bevel gehoorzaamden, had er eene hevige losbranding plaats, en werden twee paarden doodelijk getroffen.

Op dit oogenblik had er een schok plaats. De booten hadden de pont dwars aangevaren.

„Kom mee, Nadia!" riep Michael Strogoff, gereed om zich over boord te werpen.

Het meisje zou hem volgen, toen hij, door een lanssteek getroffen, in den stroom stortte, die hem medevoerde en waarin hij, nadat zijne hand even boven was gekomen, verdween.

Nadia had een gil gegeven, doch, voor zij den tijd had Michael Strogoff in den stroom na te springen, werd zij gegrepen en in een der booten gezet.

Een oogenblik later waren de schippers door lanssteken gedood, dreef de pont bij goed geluk af, terwijl de Tartaren de Irtisch verder afzakten.

Sluiten