Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het paard van Michael Strogoff, door deze venijnige insecten gestoken, ging er van door alsof het door duizenden sporen aangezet werd, zijne zijden met zijn staart zweepende, en door de snelheid van zijn vaart eene afleiding voor zijne pijniging zoekende.

Wie zou gelooven dat deze streek van de Baraba, zoo ongezond gedurende de hitte, nog bewoond kon zijn? En dat was toch zoo. Eenige ver van elkander gelegen Siberische gehuchten vertoonden zich tusschen het reusachtige riet, dat aan weerszijden van den weg stond. Mannen, vrouwen, kinderen, grijsaards, gekleed in dierenhuiden, en hun gelaat bedekt met blaren, met pek bestreken, lieten kudden magere schapen grazen; maar om deze dieren tegen den aanval der insecten te beschutten, hielden zij ze onder den wind van hoopen brandend groen hout, die zij dag en nacht aanvulden en waarvan de scherpe bijtende rook zich langzaam over het onmetelijke moeras verspreidde.

Toen Michael Strogoff gewaar werd dat zijn paard, afgemat van vermoeienis, op het punt was van neder te storten, hield hij voor een dier ellendige gehuchten stil, en wreef hij, zijn eigene vermoeienis vergetende, volgens de gewoonte in Siberië, zelf de steken van het arme dier met warm vet in; vervolgens gaf hij het een goed rantsoen voeder, en eerst na het goed verzorgd te hebben, dacht hij aan de versterking van zijn eigen persoon door het gebruiken van een stuk brood met vleesch en een paar glazen kwass. Een uur, hoogstens twee uren daarna, zette hij in allerijl zijne reis, langs den oneindigen weg naar Irkoetsk, voort.

Negentig wersten werden aldus van af Toeroenoff afgelegd, en den 3oen Juli, te vier uur in den namiddag, kwam Michael Strogoff te Elamsk aan.

Daar moest hij aan zijn paard een nacht rust geven. Het moedige dier zou niet langer die reis hebben kunnen vervolgen, hier, evenals overal anders was geen middel van vervoer meer te vinden.

Elamsk, eene kleine stad die de Tartaren nog niet bezocht hadden, was bijna geheel ontvolkt, want zij was gemakkelijk te bemachtigen; daarom waren de paardenposterij, de bureaux van politie, en het gouvernementshuis op hooger bevel verlaten geworden.

Den volgenden dag verliet Michael Strogoff Elamsk op het oogenblik dat men vertelde dat de Tartaarsche verkenners zich op een afstand van tien wersten vertoond hadden. Hij haastte zich dus om vooruit te komen. De weg was wel effen, maar zeer kronkelend en daardoor veel langer; echter was aan den regelrechten, korteren tocht, door het net van vijvers en poelen, geen denken.

Twee dagen daarna, den ien Augustus, honderd twintig wersten verder, kwam hij tegen twaalf uur aan het vlek Spaskoë en tegen twee uur hield hij stil in het vlek Pokrowskoë, waar hij tot den volgenden morgen moest vertoeven, omdat zijn paard, geheel afgereden, niet meer voortkon.

Sluiten