Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Den 2en Augustus bereikte hij te vier üux Kamsk, na weder vijf en zeventig wersten te hebben afgelegd.

Het land had hier een geheel ander aanzien. Het kleine vlek Kamsk ligt, als een bewoonbaar en gezond eiland, in het midden der onbewoonbare landstreek. Het ligt midden in de Baraba. Dank zij de kanalisatie van de Tom, eene nevenrivier van de Irtisch, die langs Kamsk vloeit, zijn de verpestende moerassen in weelderige weilanden herschapen. Evenwel hebben deze verbeteringen nog niet geheel over de koortsen gezegevierd, die, gedurende den herfst, het verblijf in die stad gevaarlijk maken. En toch is het hier, dat de bewoners van de Baraba eene toevlucht zoeken, wanneer de peststof, die uit de moerassen opstijgt, hen uit andere deelen van de provincie verjaagt.

Het stadje Kamsk was nog niet verlaten; het was tot nog toe van den inval der Tartaren vrij gebleven.

Michael Strogoff kon hier dus geen nieuws vernemen. Hij bleef dan ook maar in de herberg waar hij zijn intrek had genomen en vertoonde zich zoo min mogelijk.

Den volgenden morgen, te zes uur vertrok hij met het voornemen dien dag de tachtig wersten af te leggen, die Kamsk van het gehucht Oebinsk scheidden.

Te Oebinsk overnachtte hij, om zijn paard te laten uitrusten, en den volgenden morgen bij het krieken van den dag vertrok hij naar het honderd wersten verder gelegen Ikoelskoï, maar ongelukkig was de weg daarheen allerellendigst door den regen, die gedurende eenige weken gevallen was. Doch eenmaal de honderd vijf en twintig wersten, die dit vlek van Kolivan scheiden, afgelegd hebbende, zou de weg beter worden; maar zoo hij dan geen natuurlijke hinderpalen meer te duchten had, zou hij waarschijnlijk alles van den mensch te vreezen hebben.

Eindelijk tegen half vier in den namiddag verliet hij de laatste moerassige streken van de Baraba en weerklonk de harde en droge Siberische grond weder onder den hoef van zijn paard. Hij had Moskou den i5en Juli verlaten. Den 5en Augustus had hij dus een en twintig dagen gereisd, de meer dan zeventig uren medegerekend, die hij aan de boorden van de Irtisch verloren had. Hij was nu nog vijftien honderd wersten van Irkoetsk verwijderd.

XVI.

Eene laatste poging.

Michael Strogoff had wel gelijk dat hij eene of andere onaangename ontmoeting vreesde in de vlakten, die zich aan gene

Sluiten