Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wordt: „Daar waar de Turk doorgetrokken is, groeit geen kruid meer!"

Michael Strogoff moest dus de grootste voorzorgen nemen bij het doortrekken dezer streek. De rook, die hier aan den gezichteinder dwarrelend opsteeg, toonde aan dat vlekken en gehuchten nog brandden. Waren deze branden aangestoken door de voorhoede? Of was het leger van den emir reeds tot aan de uiterste grenzen der provincie voortgerukt? Bevond Feofar-Khan zich in persoon in het gouvernement van de Yeniseïsk? Dat wist Michael Strogoff niet en hieromtrent kon hij niets met zekerheid bepalen. Was het land dan zoo verlaten, dat hij geen enkele Siberiër meer vond om hem intelichten?

Michael Strogoff legde twee wersten op den geheel verlaten weg af. Hij keek links en rechts rond om een of ander huis te vinden, dat niet verlaten was; doch die, welke hij onderzocht, waren allen ledig.

Eene hut, die hij tusschen de boomen bespeurde, rookte echter nog. Toen hij ze naderde, zag hij, op eenige schreden van de overblijfsels van het huis, een grijsaard, door schreiende kinderen omringd. Eene nog jonge vrouw, zijne dochter zonder twijfel, de moeder dezer kleinen, zag, op den grond geknield liggende, met een verwilderd oog dit tooneel van verwoesting aan. Zij had een kind van eenige maanden aan de borst. Het huisgezin was omringd van puinhoopen en van alles beroofd.

Michael Strogoff naderde den grijsaard.

„Kunt ge mij antwoorden?" vroeg hij op een ernstigen toon.

„Spreek," zeide de grijsaard.

„Zijn de Tartaren hier doorgetrokken?"

„Ja, daar mijn huis verbrand is!"

„Was het een geheel leger of eene afdeeling?"

„Een leger, want zoover het oog reikt, zijn onze velden verwoest."

„Aangevoerd door den emir?...."

„Door den emir, want het water van de Obiis rood van het bloed!''

„En is Feofar-Khan binnen Tomsk getrokken?"

„Weet gij ook of de Tartaren zich van Kolivan hebben meester gemaakt?"

„Neen, want Kolivan staat nog niet in brand!"

„Heb dank vriend. — Kan ik iets voor u en de uwen doen?"

„Niets."

„Tot weerziens."

„Vaarwel."

En na vijf en twintig roebels in den schoot der ongelukkige vrouw geworpen te hebben, die zelfs geene kracht bezat hem te bedanken, gaf Michael Strogoff zijn paard de sporen en vervolgde hij zijn tocht.

Hij wist nu éen ding, namelijk dat hij Tomsk moest mijden. Naar Kolivan te gaan, waar de Tartaren nog niet waren, was mogelijk.

Sluiten