Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ook had hij zich van levensmiddelen voor een langen rit te voorzien; vervolgens moest hij een zijweg inslaan ten einde Tomsk om te trekken

Hij aarzelde geen oogenblik. Hij haastte zich den linkeroever van de Obi te bereiken, waarvan hij nog veertig wersten verwijderd was.

Kolivan eens bereikt hebbende, zou zijne reis beter gaan. Hij kon daar ook zijn paard, dat door de lange reis geducht uitgeput zou zijn, tegen een ander verruilen. Zoolang hij door het verwoeste land trok, bleven de moeilijkheden nog zeer groot, maar, wanneer hij, na Tomsk vermeden te hebben, den weg naar Irkoetsk door de provincie van de Yeniseïsk kon hernemen, zou hij in eenige dagen zijn doel bereikt hebben.

Het was nu langzamerhand donker geworden. De dag was vrij heet geweest. Er heerschte over de geheele steppe eene diepe stilte. Alleen hoorde men op dien eenzamen weg de stappen van het paard, en eenige woorden waarmede zijn meester het aanzette.

Michael Strogoff reed zoo snel mogelijk voort, maar toch zeer voorzichtig om niet buiten den weg te geraken, die omzoomd was met vijvers en kleine stroomen die in de Obi uitliepen.

Op dit oogenblik steeg Michael Strogoff van zijn paard en zocht hij de juiste richting van den weg te verkennen, toen hij een verward gedruisch, dat uit het westen kwam, meende te hooren. Het was het getrappel van een troep paarden in de verte.

Hij hield zijn oor midden op den weg tegen den grond en luisterde met meer oplettendheid.

„Het is eene afdeeling ruiterij, die van Omsk komt," zeide hij tot'zichzelf. „Zij rijdt snel, want het gedruisch wordt duidelijker. Zouden het Russen of Tartaren zijn?"

Michael Strogoff luisterde opnieuw.

„Ja," zeide hij, „die ruiters rijden in vollen draf! Binnen tien minuten zullen zij hier zijn! Mijn paard kan hen niet vooruitblijven. Wanneer het Russen zijn, dan voeg ik mij bij hen. Zijn het Tartaren, dan moet ik hen vermijden. Maar hoe? Waar mij in deze steppen te verbergen?"

Hij keek om zich heen en zijn zoo doordringend oog ontdekte door de duisternis heen eene massa, die zich op eenen afstand van honderd passen links van den weg flauw afteekende.

„Daar is eenig kreupelhout," zeide hij. „Zoek ik daar eene schuilplaats, dan stel ik mij misschien bloot om gevangen te worden genomen, als zij het kreupelhout doorzoeken, maar er is geene keus! Daar zijn zij! daar zijn zij \"

Michael Strogoff nam zijn paard bij den toom en drong in een boschje van lorkeboomen door, dat zich langs den weg bevond.

De duisternis was zoo dicht, dat hij geen gevaar liep van bemerkt te worden, tenzij het boschje nauwkeurig onderzocht werd. Hij maakte zijn paard aan een boom vast, en ging aan den rand van

Sluiten