Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gebruik maken, liepen de beide officieren heen en weer in liet boschje, zoodat Michael Strogoff, zonder gezien te worden, hun gesprek kon verstaan, daar het in het tartaarsch werd gevoerd.

Reeds door de eerste woorden die hij opving, werd zijne aandacht sterk gespannen. Inderdaad golden zij hem.

„Die koerier kan ons toch niet ver vooruit zijn," zeide de pendjabaschi, „en, van den anderen kant, is het onmoge lijk dat hij een anderen weg dan die door de Baraba heeft genomen.

„Wie weet of hij Omsk wel verlaten heeft?" antwoordde de dehbaschi. „Misschien houdt hij zich nog in een of ander huis van die stad verscholen."

„Dat zou waarlijk te wenschen zijn! Kolonel Ogareff zou dan niet meer behoeven te vreezen dat de dépêches, die deze koerier moet overbrengen, de plaats harer bestemming zouden bereiken."

„Men zegt dat het een Siberiër is," hernam de d eh-b a s c h i. „Hij moet dus goed de streken kennen, en het is mogelijk dat hij den weg naar Irkoetsk verlaten heeft, om hem later weer te hernemen!''

„Maar dan zouden wij hem vooruit zijn," antwoordde de pe'ndj a-baschi, „want wij hebben Omsk een klein uur na hem verlaten, en wij hebben den kortsten weg genomen en wel met al de snelheid onzer paarden. Derhalve is hij öf te Omsk gebleven, öf wij zullen vóór hem te Tomsk aankomen. In beide gevallen, zal hij dus Irkoetsk niet bereiken."

„Die Siberische vrouw is zeker zijne moeder!" zeide de deh-baschi.

Öp dit gezegde klopte het hart van Michael Strogoff, alsof het vaneen zou springen.

„Ja," antwoordde de p e n d j a-b a s c h i, „zij heeft goed volgehouden dat die gewaande koopman haar zoon niet was; maar het was te laat. Kolonel Ogareff heeft zich niet laten beetnemen, en, zooals hij gezegd heeft, hij zal die oude tooverheks wel weten te doen praten, wanneer het oogenblik daar is."

Deze woorden waren even zooveel dolksteken voor Michael Strogoff! Het was bekend dat hij een koerier van den czaar was! Eene afdeeling ruiters zou hem wel den weg afsnijden! En wat nog smartvoller voor hem was, zijne moeder was in de handen der Tartaren, en de wreede Ogareff maakte zich sterk haar te doen praten, wanneer hij zulks maar wilde!

Michael Strogoff wist wel, dat de krachtvolle Siberische vrouw niet zou praten, al moest zij er het leven bij laten! Hij geloofde niet dat hij Ivan Ogareff meer kon haten dan hij hem tot nu toe gehaat had. De ellendeling die zijn land verried, dreigde nu zijne moeder te pijnigen!

Het gesprek tusschen die beide officiers werd voortgezet, en Michael Strogoff meende er uit te begrijpen, dat er een groot gevecht in de omstreken van Kolivan op handen was tusschen de moskovische troepen die uit het noorden aanrukten en de Tartaar-

Sluiten