Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sche troepen. Een klein russisch korps van twee duizend man, vertelde men, was op marsch naar Tomsk. Indien dit zoo was, dan zou dat korps met het gros van het leger van Feofar-Khan slaags gerakende, onvermijdelijk in de pan gehakt worden, en de geheele weg naar Irkoetsk zou voor de overweldigers open liggen.

Wat Michael Strogoff zelf betreft, hij vernam, door eenige woorden van den p e n d j a-b a s c h i, dat hij vogelvrij was verklaard, en dat er bevel gegeven was hem dood of levend in handen te krijgen.

Het was dus zaak voor Michael Strogoff, de ruiters op den weg naar Irkoetsk vooruit te komen en zoo snel mogelijk de Obi over te trekken.

Hij had bijgevolg geen oogenblik te verliezen. Het was éen uur in den morgen. Hij moest van de duisternis gebruik maken, en toch scheen hem het welslagen eener dergelijkevlucht bijna onmogelijktoe.

Hoe uit dit kreupelbosch te komen, uit dien moerassigen grond overal dicht begroeid met stekelige brem. Het eenige dat er op zat, was om te trachten op den grooten weg te komen, door het bosch om te rijden, en de Obi te bereiken, al moest hij zijn paard zien bezwijken en vervolgens dien machtigen stroom, hetzij in een pont, hetzij al zwemmende overtetrekken.

Zijne zielskracht, zijn moed hadden zich in het gezicht van het gevaar vertienvoudigd. Het gold zijn leven, zijne zending, de eer van zijn land, wellicht het heil zijner moeder.

Hij had geen oogenblik meer te verliezen. Reeds was er eenige beweging onder de manschappen van de afdeeling gekomen, en hunne paarden trokken langzamerhand naar het vereenigingspunt in het boschje.

Michael Strogoff naderde, al kruipende door het hooge gras, zijn paard, dat op den grond te rusten lag. Hij liefkoosde het, en het gelukte hem het stil te doen opstaan. Hij deed het zijn gebit aan, bevestigde den buikriem, onderzocht de riemen der stijgbeugels, en leidde het zachtjes bij den toom. Het scheen dat het dier begreep wat men van hem wilde; het volgde gewillig zijn meester zonder het minste gehinnik te laten hooren. Evenwel staken eenige usbecksche paarden de ooren op, en liepen langzaam naar den rand van het boschje.

Michael Strogoff hield zijn revolver in de rechter hand, gereed om den eersten den besten ruiter, die naderen mocht een kogel door het hoofd te jagen. Hij werd gelukkig niet opgemerkt en hij kon den hoek van het bosch bereiken die op den grooten weg uitkwam.

Ongelukkigerwijze begon, op het oogenblik dat hij den rand van het kreupelboschje zou overschrijden, een usbecksch paard, dat hem rook, te hinniken en rende het op den weg.

Zijn meester snelde toe om het terug te halen, maar in de morgenschemering de schim van een mensch ontwarende, riep hij:

„Verraad."

Sluiten