Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dier, dat hem zoo moedig diende, in den stroom zijn dood had gevonden, zijne reis kunnen voortzetten? Hij was te voet, zonder levensbehoeften, in een land overal door den vijand verwoest en bedreigd en nog zoo ver verwijderd van het doel zijner reis.

Doch zijn moed had hem nog niet begeven. Eenmaal den vasten grond bereikt hebbende, na zich met veel moeite aan het dikke slijk ontworsteld te hebben, dat de buiten hare oevers getreden rivier had achtergelaten, bepaalde Michael Strogoff wat hij verder te doen had.

Hij wilde vooral lomsk vermijden, dat door de Tartaren bezet was. Niettemin moest hij zien een of ander plaatsje te bereiken, om een paard te bekomen en een zijweg in te slaan, om, in den omtrek van Krasnoïarsk, den grooten weg naar Irkoetsk te hernemen.

Allereerst ging Michael Strogoff op verkenning uit.

Op twee wersten voor hem uit, verhief zich, den stroom van de Obi volgende, een stadje, schilderachtig op eene kleine hoogte gelegen. Eenige kerken met Bizantijnsche koepels teekenden zich in de verte tegen den grijzen hemel af.

Dit was Kolivan, waar de hooge en mindere beambten van Kamsk en andere steden des zomers een verblijf zoeken om het ongezonde klimaat van de Baraba te ontvluchten. Kolivan was, volgens de berichten, nog niet in handen van den vijand. De Tartaarsche troepen, in twee kolonnes verdeeld, waren links naar Omsk, rechts naar Tornsk opgerukt, het tusschengelegen land met vrede latende.

Het plan nu dat Michael Strogoff gevormd had, was om Kolivan vóór de usbecksche ruiters te bereiken.

Het was drie uur in den morgen. De omstreken van Kolivan, toen volkomen rustig, schenen geheel verlaten te zijn, daar de buitenbewoners voor den vijand vluchtende, naar het noorden van de provinciën van de Yeneseïsk getrokken waren.

Michael Strogoff spoedde zich naar Kolivan, toen hij op eens, in de verte meende te lioorcn schieten.

Hij bleef een oogenblik stilstaan:

,,Ja, waarlijk," zeide hij tot zicli zelf, „het zijn kanon- en geweerschoten. Zou dan het kleine rnssischc korps met liet Tartaarsche leger handgemeen zijn geraakt! God geve dat ik vóór hen te Kolivan aankome!"

Michael Strogoff had zich niet vergist, want hij was geene werst meer van Kolivan verwijderd of hij zag lichterlaaie vlammen tusschen de huizen opstijgen, en den toren der kerk te midden van wolken stof en vlammen instorten.

Weldra zag hij aan zijne linkerhand eene geheele wijk van Kolivan in brand staan. Zonder zich te bedenken sloeg hij rechtsaf de steppe in, om eene schuilplaats onder eenige boomen te zoeken.

Nauwelijks was hij onder die boomen, of hij zag eene afdeeling

Sluiten