Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Door het oponthoud van drie dagen dat Michael Strogoff aan de boorden van de Irtisch ondervonden had, waren ze eerder te Kolivan aangekomen, alhoewel zij eenige uren later dan hij Ichem verlaten hadden.

Ze waren beiden naar het telegraafkantoor toegesneld op het oogenbMk dat het gevecht tusschen Russen en Tartaren in de straten van Kolivan plaats had, en de een voor den anderen wilde het eerst zijne berichten naar Europa overseinen.

Michael Strogoff hield zich ter zijde om alles te zien en te hooren, en ,door het belangrijk nieuws dat zij brachten, te weten te komen of het zaak voor hem was al dan niet naar Kolivan te gaan.

Harry Blount, haastiger dan zijn collega, had van het raampje bezit genomen, en stak den beambte zijne dépêche toe, terwijl Alcide Jolivet van ongeduld stampvoette.

„Tien kopeken per woord," zeide de beambte, terwijl hij de dépêche overnam.

Harry Blount legde een stapeltje roebels neer, dat zijn collega met zekere verbazing beschouwde.

„Goed," zeide de beambte.

En met de grootste koelheid van de wereld, begon hij de volgende dépêche te telegrapheeren:

Daily-Telegraph, Londen.

,,Kolivan, gouvernement Omsk, Siberie, 6 Augustus.

„ Gevecht tusschen Russische en Tartaar sche troepen... ."

Daar dit hardop gelezen werd, hoorde Michael Strogoff alles wat de Engelsche correspondent aan zijn dagblad berichtte.

,,Russische troepen met groote verliezen teruggedreven. Tartaren dienzelfden dag Kolivan binnengerukt...."

Dit waren de laatste woorden van de dépêche.

„Nu is het mijne beurt," riep Alcide Jolivet uit, die aan zijne nicht indenfaubourgMontraartre wilde telegrapheeren. Maar dit beviel den Engelschen correspondent geenszins, die niet van plan was het raampje te verlaten, teneinde nieuwsberichten naarmate die inkwamen, over te seinen.

„Maar gij zijt klaar!" riep Alcide Jolivet uit.

„Ik ben niet klaar," antwoordde Harry Blount eenvoudig.

En hij ging voort met eene reeks woorden op te schrijven, die hij vervolgens aan den beambte overgaf, en die deze op zijn bedaarden toon voorlas:

In het begin schiep God hemel en aarde!.. ..

Het waren verzen uit den bijbel, die Harry Blount telegrapheerde om tijd te winnen en zijne plaats niet aan zijn mededinger af te staan. Het kon zijn dagblad wellicht eenige duizenden roebels kosten, maar zijn dagblad zou ook de eerste tijdingen hebben! Frankrijk moest maar wachten! Men begrijpt de woede van Alcide Jolivet, die, in elke andere omstandigheid, zou gevonden hebben

Sluiten