Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hét kamp van Feofar bood een prachtig schouwspel aan. lallooze tenten uit huiden, vilt of zijden stoffen vervaardigd, glinsterden in de stralen der zon. De rijksten dezer tenten behoorden aan de seïden en de khodjas, de voornaamste personages van het

k Het kamp bevatte minstens honderd vijftig duizend man, zoowel voetknechten als ruiters, die de verschillende typen van Aziatisch ras vertoonden. Lastdieren telde men er bij duizenden.

Toen de gevangenen van Kolivan voor de tenten van teofar en der grootwaardigheid-bekleeders van het khanaat aankwamen, wei d de roffel geslagen, schalden de trompetten en bulderde het geschut.

Overigens was de omgeving van Feofar geheel militair, daar zijn om zoo te zeggen burgerlijk gevolg en zijn harem zich te Tomsk bevonden, dat, nu in de handen der Tartaren, de residentie van den emir zou worden, tot zoolang hij haar eindelijk zou kunnen \ erwisselen tegen de hoofdstad van oostelijk Siberië.

De tent van Feofar stak boven de naburige tenten uit. Met eene schitterende zijden stof behangen, die opgehouden werd door koorden met gouden kwasten, besloeg zij het middelpunt van eene uitgestrekte open plaats tusschen de boomen, waarvan de achtergrond door prachtige beukeboomen en reusachtige pijnboomen werd gevormd. Voor deze tent lag op eene verlakte en met edelgesteenten ingelegde tafel, het heilige boek van den Koran open, waarvan de bladzijden uit fijn gegraveerde gouden blaadjes bestonden. Boven dé tent wapperde de Tartaarsche standaard,

versierd met het wapen van den emir.

Op het oogenblik dat de gevangenen in het kamp gebracht werden was de emir in zijne tent. Hij kwam niet te voorschijn. En het'was zonder twijfel gelukkig. Een woord, eene wenk zou wel-, licht slechts het sein voor eene of andere bloedige terechtstelling zijn geweest. Maar, als een echt Oostersch Vorst zonderde hij zich af; want hij, die zich niet vertoont, wordt bewonderd en vooral

ë Wat de gevangenen aangaat, zij werden in eene afgesloten ruimte gelegerd, waar zij, mishandeld, bijna zonder voedsel, blootgesteld aan de guurheid van het klimaat, het welgevallen van

Feofar verbeidden. ,, ,

De gedweeste, zoo niet de geduldigste van allen was zek« Michael Strogoff. Hij liet zich geleiden, want men bewaakte hem overal waar hij heen wilde gaan en dus was hij zoo veihg- *ls in vriiheid zijnde, op den weg van Kolivan naar Tomsk nooit had kunnen zijn. Te willen ontsnappen vóór dat hij in laatstgenoemde stad was aangekomen, ware zich blootstellen om weder in handen vallen van de verkenners die in de steppe rondzwierven.

Eenmaal te Tomsk zijnde, zeide hij tot zich zelf, om eemgszin. het ongeduld te onderdrukken dat hij met altijd kon bedwingen,

Sluiten