Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ben zeer verlangend om uwe artikelen in deDailyTelegraph te lezen."

„Mijnheer," hernam Harry Blount met de onverstoorbaarste onverschilligheid, „het kost zes pence het nummer, behalve de port."

En hierop keerde Harry Blount zich tot zijn makker, die zijn antwoord volkomen scheen goed te keuren.

Ivan Ogareff liet niets blijken, en, te paard stijgende, verdween hij aan het hoofd van zijn geleide.

„Wel mijnheer Jolivet, wat denkt gij van kolonel Ivan Ogareff, opperbevelhebber der Tartaarsche troepen?" vroeg Harry Blount.

,,Wat ik van hem denk, mijn waarde collega?" antwoordde Alcide Jolivet glimlachende, „wel niets anders dan dat die hoesch-bégui een mal figuur heeft gemaakt, toen hij bevel gaf om ons een kop kleiner te maken!"

„En," vroeg Harry Blount, „welk gebruik zullen wij nu van onze vrijheid maken?"

„Gebruik? neen misbruik zullen wij er van maken," antwoordde Alcide Jolivet. „wij gaan stilletjes naar Tomsk, om te kijken wat daar gebeurt."

„Tot op het oogenblik, en moge het weldra komen, dat wij ons bij een of ander Russisch legerkorps zullen kunnen voegen!"

„Juist, mijn waarde Blount. Wij moeten toch niet geheel en al Tartaren worden! De schoonste rol hebben nog altijd zij wier wapenen de beschaving verspreiden, want dat is zeker, dat de volken van Middel-Azië, bij den tegenwoordigen inval, eerder zullen verliezen dan winnen; maar de Russen zullen wel de overhand krijgen. Het is slechts eene zaak van tijd!"

Intusschen was de komst van Ivan Ogareff, die Alcide Jolivet en Harry Blount in vrijheid gesteld had, een ernstig gevaar voor Michael Strogoff. Wanneer het toeval wilde dat Ivan Ogareff den koerier van den czaar ontmoette, dan zou hij zeker dezen herkennen als den reiziger, dien hij aan de wisselplaats van Ichem zoo onbeschoft bejegend had. Doch de komst van Ivan Ogareff had voor Michael Strogoff gelukkig ook eene goede zijde, omdat bevel was gegeven om het kamp op te breken en het hoofdkwartier naar Tomsk te verplaatsen. Dit was de vurige wensch van Michael Strogoff, want zijn voornemen was, om te gelijk met de gevangenen Tomsk te bereiken; hij zou dan geen gevaar loopen van in handen der verkenners te vallen die zich in de omstreken van die belangrijke stad in grooten getale bevonden. Tengevolge van de komst van Ivan Ogareff, en uit vrees van door dezen herkend te worden, vroeg hij zich echter af, of het niet beter zou zijn van zijn eerste voornemen af te zien en liever pogingen te doen om onderweg te ontsnappen.

Hij zou zonder twijfel dit laatste plan ten uitvoer brengen, toen hij vernam dat Feofar-Khan en Ivan Ogareff aan het hoofd van eenige duizenden ruiters reeds naar Tomsk vertrokken waren.

„Ik zal dus wachten," zeide hij, „tenzij zich eene gunstige gele-

Sluiten