Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„X'een!" riep Marfa uit: „Gij hebt neen tegen mij durven zeggen?'

„Dat heb ik gezegd, maar ik moet u nog vertellen, dat ik heb meenen te begrijpen, dat Nikolaas Korpanoff het land zeer in het geheim moest doortrekken, om allergewichtigste, mij onbekende redenen. Het was voor hem eene vraag van leven en dood of liever nog, eene vraag van plicht en eer."

„Van plicht, inderdaad, van gebiedenden plicht," zeide de oude vrouw, „van die plichten, waaraan men alles opoffert, zelfs de vreugde van een kus, misschien den laatsten, aan zijne oude moeder te komen geven! Hetgeen ge niet weet, hetgeen ik zelve niet wist, ik weet het nu op dit oogenblik. Gij hebt mij alles doen begrijpen! Het geheim van mijn zoon, Nadia, daar hij 't u niet gezegd heeft, ik moet 't voor hem bewaren! Vergeef mij, Nadia! De goedheid, die gij voor mij gehad hebt, kan ik u niet vergelden!"

„Moeder, ik vraag niets," antwoordde Nadia.

XX.

Leer om leer.

Alles had zich dus voor de oude vrouw opgehelderd, alles, tot zelfs het onbegrijpelijke gedrag van haar zoon ten haren opzichte in de herberg te Omsk. Zij twijfelde er nu niet meer aan, dat de metgezel van het meisje, M'ichael Strogoff was geweest en dat eene geheime zending hem genoodzaakt had, zijne hoedanigheid van koerier van den czaar te verbergen.

„Neen, mijn waarde zoon," zeide Marfa Strogoff tot zichzelve, „ik zal u niet verraden, en geene pijnigingen van welken aard ook, zullen in staat zijn, mij de bekentenis te ontrukken, dat gij het ziit dien ik te Omsk gezien heb!"

Marfa Strogoff had nu, met éen woord, aan Nadia de hartelijkheid kunnen vergelden, die deze haar betoond had. Zij had haar kunnen vertellen dat haar metgezel Nikolaas Korpanoff of liever M'ichael Strogoff niet in de wateren van de Irtisch omgekomen was, omdat zij hem eenige dagen na het ongeval ontmoet, ia, hem gesproken had!....

Maar zij bedwong zich, zweeg, en bepaalde zich met te zeggen:

,,Hoop maar, mijn kind! Het ongeluk zal u niet altijd vervolgen! Gij zult uw vader wederzien, ik heb er een voorgevoel van, en misschien is hij, die u den naam van zuster gaf, niet dood! God zal uw moedigen makker niet hebben laten omkomen!.. .. Voed slechts hoop, mijn kind! Doe zooals ik! de rouw, dien ik draag, is nog niet die over mijn zoon!"

Zoodanig was nu de verhouding van Marfa Strogoff en van Nadia, ten opzichte van elkander. De oude vrouw had alles begrepen,

Sluiten