Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zoo het jonge meisje niet wist dat haar zoo betreurde metgezel nog leefde, wist zij nu ten minste, hoe hij haar, die zij als hare moeder beschouwde, bestond; en zij dankte God, haar de vreugde gegeven te hebben van bij de gevangene den zoon, dien zij verloren had, te kunnen vervangen.

Maar wat beiden niet konden weten, was dat Michael Strogoff, te Kolivan gevangen genomen, zich bij hetzelfde konvooi bevond dat hen naar Tomsk voerde.

De gevangenen door 1 van Ogareff medegevoerd waren vereenigd met die van den emir in het Tartaarsche kamp. De ongelukkigen, Russen en Siberiërs, militairen en burgers, waren ten getale van eenige duizenden, en vormden eene kolonne die zich over eene lengte van verscheidene wersten uitstrekte. Onder hen waren er die als meer gevaarlijk beschouwd, met handboeien aan eene lange ketting bevestigd waren. Vrouwen en kinderen waren aan de zadelknoppen gebonden of gehangen en werden onmeedoogend langs de wegen gesleept! Men dreef ze allen als eene kudde vee voort.

Michael Strogoff bevond zich in de eerste rijen, omdat de gevangenen van Kolivan, eerder dan die van Omsk in het kamp aangekomen, het nu ook vroeger verlieten. Hij kon dus de tegenwoordigheid van zijne moeder en Nadia in het konvooi niet gissen, evenmin als zij konden vermoeden, dat hij zich daarbij bevond.

, Eindelijk bereikte men op 15 Augustus, bij het vallen van den avond, het kleine vlek Zabediero, op dertig wersten afstands van Tomsk.

Den geheelen nacht moesten de gevangenen aan de boorden van de Tom doorbrengen, want de emir had zijn intocht te Tomsk tot den volgenden dag uitgesteld.

Nadia had, terwijl zij Marfa Strogoff ondersteunde, met moeite den steilen oever van de rivier bereikt. Zij versmachtten beiden van dorst. Nadia schepte water met hare hand en laafde de lippen van Marfa er mee. Op het oogenblik dat zij oprees om den oever te verlaten ontsnapte haar een kreet.

Michael Strogoff stond daar, op eenige schreden van haar!. ... Hij was het!... . De laatste schemering van den dag stortte haar licht nog over hem uit!

Michael Strogoff sidderde bij het hooren van dien kreet van Nadia. Maar hij bezat zelfbeheersching genoeg om niets te zeggen dat hem verdacht zou hebben kunnen maken.

En toch had hij, tegelijkertijd met Nadia, ook zijn moeder herkend

Bij deze onverwachte ontmoeting was Michael Strogoff zich zeiven niet meer meester: hij bracht dan ook de hand voor zijne oogen, en verwijderde zich dadelijk. Nadia snelde instinctmatig naar hem toe, maar de oude vrouw fluisterde haar deze woorden in het oor:

„Blijf hier, mijn kind!"

Sluiten