Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den grootvorst, dan zal deze op zijn hoede zijn, en ik zal hem niet kunnen naderen! Ik moet dien brief hebben, wat het ook koste! Gij zegt mij nu dat de overbrenger van dien brief in mijne macht is! Ik herhaal het, Sangarre, vergist gij u niet?"

,,Ik vergis mij niet, Ivan," antwoordde zij.

„Maar Sangarre, er zijn in het kamp verscheidene duizenden gevangenen, en gij zegt dat gij Michael Strogoff niet kent!"

„Neen," antwoordde de zigeunerin, wier blik van woeste vreugde schitterde, „ik ken hem niet, maar zijne moeder kent hem! Ivan men moet zijne moeder doen spreken."

„Morgen zal zij spreken!" riep Ivan Ogareff uit.

Daarop stak hij aan de zigeunerin zijne hand toe, die haar kuste, zonder dat er in dit bewijs van eerbied, bij de noordsche volken in gebruik, iets slaafs gelegen was.

Sangarre ging naar de legerplaats terug. Zij vond Nadia en Marfa Strogoff nog op dezelfde plaats, en bracht den nacht door met beiden gade te slaan. De oude vrouw en het meisje sliepen niet, ofschoon zij afgemat van vermoeienis waren. Hunne ongerustheid was te groot. Michael Strogoff leefde nog, doch was gevangen, zooals zij! Zou Ivan Ogareff dit weten, en, zoo hij het niet wist, zou hij het dan niet te weten komen? Nadia gevoelde zich gelukkig bij de gedachte dat haar metgezel nog leefde! Maar Marfa Strogoff zag verder in de toekomst en had reden om voor haar zoon alle vrees te koesteren.

Sangarre, die in de duisternis tot dicht bij de beide vrouwen geslopen was, bleef eenige uren op die plaats en luisterde.... Zij hoorde evenwel niets. Door een instinctmatig gevoel van voorzichtigheid, wisselden Nadia en Marfa Strogoff geen woord met elkander.

Den volgenden dag, 16 Augustus, tegen tien uur in den morgen, weergalmde schetterend trompetgeschal. Oogenblikkelijk kwamen de Tartaarsche soldaten onder de wapenen.

Ivan Ogareff naderde in het midden van een talrijken staf van Tartaarsche officieren. Zijn gelaat was somberder dan gewoonlijk en verraadde een stillen toorn, die slechts op eene aanleiding wachtte om los te barsten.

Michael Strogoff dien man voorbij ziende trekken, kreeg een voorgevoel alsof er weldra eene treurige ontknooping zou plaats hebben; want Ivan Ogareff wist nu dat Marfa Strogoff de moeder was van Michael Strogoff, kapitein bij het korps koeriers van den czaar. Ivan Ogareff steeg van zijn paard, en de ruiters van zijn geleide vormden toen een grooten cirkel om hem heen.

Op dit oogenblik naderde Sangarre en zeide:

„Ik heb geen nieuws, Ivan!"

Ivan Ogareff antwoordde slechts door een kort bevel aan een zijner officieren.

Sluiten