Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ivan Ogareff stelde den emir zijne voornaamste officieren voor en Feofar-Khan, zonder de afgemetenheid vaarwel te zeggen, die het voornaamste van zijne waardigheid uitmaakte, ontving hen op eene wijze, dat zij over zijne ontvangst tevreden konden zijn.

Aldus begrepen Ham' Blount en Alcide Jolivet het ten minste, die zich nu voor de jacht op nieuwstijdingen onafscheidelijk met elkander verbonden hadden. Na Zabediero verlaten te hebben, hadden zij zich gehaast Tomsk te bereiken. Hun plan was zoo snel mogelijk de Tartaren te verlaten, zich bij een of ander Russisch korps te voegen, en zoodoende spoedig Irkoetsk te bereiken. Wat zij van den inval gezien hadden, — brandstichting en moord — begon hun te walgen. Doch alvorens zich naar Irkoetsk op weg te begeven, wilden zij nog het feest bijwonen, om eenige bijzonderheden hiervan te kunnen overseinen. Zij bewonderden dus FeofarKhan in al zijne pracht: zijne vrouwen, zijne officieren, zijne lijfwachten, en dien oosterschen luister, waarvan de plechtigheden van Europa geen denkbeeld kunnen geven. Doch zij wendden met verachting hunne oogen van Ivan Ogareff af, toen deze zich voor den emir vertoonde, en zij wachtten niet zonder ongeduld, totdat het feest begon.

„Ziet ge wel, mijn waarde Blount," zeide Alcide Jolivet, „wij zijn te vroeg, als eenvoudige luidjes die veel voor hun geld willen hebben. Dit alles is nog slechts een begin, en het ware beter geweest dat wij alleen voor het ballet gekomen waren."

„Welk ballet?" vroeg Harry Blount.

„Wel het ballet, dat bij deze plechtige gelegenheden altijd verplichtend is! Maar ik geloof dat het scherm opgaat."

Alcide Jolivet sprak alsof hij in de opera geweest ware, en zijn tooneelkijker voor den dag halende, maakte hij zich gereed om als een kenner „de eerste sujetten van den troep van Feofar" op te nemen.

Maar eene pijnlijke plechtigheid zou deze vermakelijkheden voor- • afgaan.

Inderdaad kon de zegepraal van den overwinnaar niet volmaakt zijn zonder de openbare vernedering der overwonnenen. Te dien einde werden verscheidene honderden gevangenen onder de zweep der soldaten voorgebracht. Zij waren bestemd om voorbij FeofarKhan en zijne bondgenooten te trekken, alvorens met hunne lotgenooten in de gevangenissen der stad opgehoopt te worden.

Onder deze gevangenen bevond zich, in het eerste gelid, Michael Strogoff. Overeenkomstig de bevelen van Ivan Ogareff, werd hij in het bijzonder door een peloton soldaten bewaakt. Zijne moeder en Nadia waren er ook bij.

De oude vrouw, altijd krachtvol, wanneer het alleen haarzelve gold, was vreeselijk bleek. Zij verwachtte een of ander verschrikkelijk tooneel. Het was niet zonder reden dat haar zoon voor den

Sluiten