Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beste Arabische wierook en benzoën, die er over gestrooid was.

Intusschen werden de Perzische danseressen onmiddellijk door een anderen troep danseressen opgevolgd, die van een geheel verschillend ras waren en die Michael Strogoff oogenblikkelijk herkende.

De beide dagbladschrijvers herkenden ze ook, want Harry Blount zeide tot zijn collega:

„Dat zijn de zigeuners van Nijni-Novgorod."

,,Dezelfde!" riep Alcide J olivet uit.,, Ik verbeeld me dat hare oogen aan deze spionnen meer geld dan hare beenen zullen opbrengen."

En met haar spionnen in dienst van den emir te noemen, vergiste Alcide Jolivet zich niet.

Toen zij hare dansen geëindigd hadden, viel er een gouden regen uit de handen van den emir, van zijne bondgenooten en van de officieren van alle rangen, en de klank dier goudstukjes, die de cimbalen raakten, vermengde zich met de laatste tonen der tamboerijnen en der daetaren.

„Verkwistend als plunderaars!'' fluisterde Alcide J olivet zijn metgezel toe.

En hij zeide de waarheid, want met Tartaarsche tomans en sequinen, regende het grootendeels Moskovische dukaten en roebels. Er heerschte nu een oogenblik stilte en de stem van den scherprechter, die zijne hand op den schouder van Michael Strogoff legde, sprak nog eens deze woorden, die hunne herhaling steeds akeliger maakte:

„Kijk met beide oogen, kijk!"

Maar Alcide Jolivet merkte op dat de scherprechter ditmaal zijn blanke sabel niet meer in de hand hield.

Intusschen was de zon aan de kimmen ondergegaan en was het langzamerhand duister geworden. Nu drongen verscheidene honderden slaven, die brandende toortsen droegen, het plein op. Door Sangarre medegesleept verschenen de Perzische en zigeuner danseressen opnieuw voor den troon van den emir. Zij wedijverden in vlugheid en het orkest nam hoe langer hoe meer in woestheid toe.

Doch op eens, op een gegeven sein, werden al de lichten uitgebluscht, de dansen hielden op en de danseressen verdwenen.

Op een teeken van den emir, werd Michael Strogoff midden op het plein gebracht.

„Blount," zeide Alcide Jolivet, „staat gij er op het einde van dat alles te zien?"

„Niet in 't minst," antwoordde Harry Blount.

„Arme jongen," voegde Alcide Jolivet er bij, terwijl hij Michael Strogoff aanzag. „Die dappere soldaat had den dood op het slagveld verdiend!"

„Kunnen wij niets voor zijne redding doen?" zeide Blount.

„Wij vermogen niets."

De beide dagbladschrijvers herinnerden zich het edelmoedige ge-

Sluiten