Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dien ongelukkige bij te wonen, keerden zij naar de stad terug. Een uur later waren zij op weg naar Irkoetsk.

Michael stond daar nu, op den emir een trotschen, en op Ivan Ogareff een verachtenden blik werpende. Hij wist dat hij sterven moest en, toch zou men te vergeefs op zijn gelaat een teeken van zwakheid gezocht hebben.

De emir gaf een wenk. Michael Strogoff, door de wachters voortgeduwd, naderde, en toen zeide Feofar hem in de Tartaarsche taal, die hij verstond:

„Ge zijt gekomen om te zien, spion der Russen. Ge hebt voor de laatste maal gezien. In een oogenblik zullen uwe oogen voor altijd voor het licht gesloten zijn!"

Michael Strogoff zou niet ter dood gebracht, maar met blindheid geslagen worden. Verlies van het gezicht, verschrikkelijker misschien dan het verlies van het leven! Doch Michael Strogoff verloor, toen hij het vonnis door den emir hoorde uitspreken, den moed niet. Hij bleef onbeweeglijk met de oogen wijd open, alsof hij in een laatst en blik zijn geheele leven had willen samenvatten. Hij liet niet de minste gemoedsbeweging blijken. Al zijne gedachten bepaalden zich tot zijn mislukte zending, zijne moeder en Nadia, die hij niet meer zou wederzien! Vervolgens maakte een gevoel van wraak zich geheel van hem meester. Hij keerde zich naar Ivan Ogareff.

„Ivan," zeide hij met eene dreigende stem, „Ivan de verrader, de laatste bedreiging mijner oogen geldt u!"

Ivan Ogareff haalde de schouders op.

Maar Michael Strogoff vergiste zich. Niet terwijl hij Ivan Ogareff aankeek, zou het licht in zijne oogen voor altijd uitgebluscht worden.

Marfa Strogoff was voor hem komen staan.

„Moeder!" riep hij uit. „Ja! ja! voor u mijn laatste blik en niet voor dien ellendeling! Blijf daar voor mij staan! Dat ik nog eens uw beminnelijk gelaat aanschouwe! Dat mijne oogen u aanziende, zich sluiten!...."

De oude vrouw naderde, zonder een woord te spreken....

„Jaagt die vrouw weg!" riep Ivan Ogareff.

Twee soldaten duwden Marfa Strogoff weg. Zij week terug, maar bleef op eenige schreden van haar zoon staan.

De scherprechter verscheen. Ditmaal hield hij zijn blanke sabel in de hand, en deze, witgloeiend, had hij van het komfoor genomen, waarin de welriekende kolen brandden. Michael Strogoff zou nu, volgens Tartaarsche gewoonte, blind gemaakt worden door de gloeiende sabelkling langs zijne oogen te strijken!

Michael Strogoff beproefde geen tegenweer. Voor zijne oogen bestond niets meer dan zijne moeder, die hij met zijne blikken als verslond! Al zijn leven lag in dat gezicht besloten. Marfa Strogoff keek hem aan met wijd opengespalkte oogen, de armen naar hem uitgestrekt!....

Sluiten