Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De gloeiende kling streek nu langs de oogen van Michael Strogoff.

Een kreet van wanhoop weergalmde. De oude Marfa viel als levenloos ter aarde!

Michael Strogoff was blind.

Nadat zijne bevelen ten uitvoer waren gebracht, verwijderde de emir zich met zijn geheele gevolg. Er bleef weldra niemand meer op het plein over dan Ivan Ogareff en de toortsdragers.

Wilde die ellendeling dan zijn slachtoffer nog honen, en het na den scherprechter den genadeslag geven!

Ivan Ogareff naderde Michael Strogoff langzaam, die hem voelde aankomen en zich oprichtte. Ivan Ogareff haalde den keizerlijken brief uit zijn zak, opende hem, en, zijn spotlust bot vierende, hield hij hem voor de uitgedoofde oogen van den koerier des czaars, zeggende:

„Lees nu, Michael Strogoff, lees, en ga te Irkoetsk vertellen wat ge gelezen hebt! De ware koerier van den czaar is nu Ivan Ogareff!"

Dit gezegd hebbende, stak de verrader den brief weer in zijn zak. Zonder zich om te keeren verliet hij* vervolgens het plein, en de toortsdragers volgden hem.

Michael Strogoff bleef nu alleen, bewegingloos, misschien wel dood, op eenige schreden van zijne moeder liggen.

Men hoorde in de verte het schreeuwen, het zingen en het joelen der brassende menigte. Tomsk was geheel verlicht, en in volle feestvreugde.

Michael Strogoff luisterde. Het plein was stil en verlaten.

Hij kroop, al tastende, naar de plaats waar zijne moeder neergestort was. Hij vond ze, legde zijn gelaat op het hare, luisterde naar hare ademhaling. Daarna zou men gezegd hebben dat hij haar iets influisterde.

Leefde Marfa nog en hoorde zij wat haar zoon haar zeide? In ieder geval verroerde zij zich niet. Michael Strogoff kuste haar voorhoofd en hare grijze haren. Daarna richtte hij zich op, en liep met handen en voeten rondtastende, langzamerhand naar het uiteinde van het plein.

Opeens verscheen Nadia. Zij liep recht op haar makker toe. Een dolk, dien zij in de hand hield, diende om de touwen los te snijden, waarmede de armen van Michael Strogoff vastgebonden waren.

Hij wist in zijn blindheid niet wie hem losmaakte, want Nadia had geen woord geuit.

Maar toen hij los was, zeide zij: „Broeder!"

„Nadia!" stamelde Michael Strogoff, „Nadia!"

„Kom, broeder," zeide Nadia, „mijne oogen zullen voortaan de uwe zijn, en ik zal u naar Irkoetsk geleiden!"

Sluiten