Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hare voeten, die door den geweldigen marsch bloedden, haar tot daar kunnen voeren? het was bijna onbegrijpelijk. Maar niettemin is het waar dat Michael Strogoff en zij den anderen dag, twaalf uren na hun vertrek van Tomsk, na een tocht van twintig wersten, het vlek Semilowskoë bereikten.

Michael Strogoff had geen woord gesproken. Nadia hield zijne hand niet vast, maar hij de hare, gedurende den geheelen nacht en het trillen alleen van hare hand, was voldoende geweest om hem met zijn gewonen pas te doen voortgaan.

Semilowskoë was bijna geheel verlaten. De bewoners dier plaats waren, uit vrees voor de Tartaren, naar de provincie Jenisëisk gevlucht. Nauwelijks waren er twee of drie huizen, die bewoond waren. Al wat de plaats nuttigs of kostbaars bezat, was op karren

weggevoerd. _

Toch moest Nadia er een paar uur stilhouden. Zij hadden beiden behoefte aan voedsel en aan rust.

Het meisje bracht haren makker dus naar het einde van het vlek. Daar stond een ledig huis, met geopende deur. Zij gingen binnen. Bij den hoogen haard aan de Siberische woningen eigen, stond eene oude houten bank, waarop zij plaats namen.

Thans keek Nadia haar blinden makker goed in het gelaat, zooals zij het vroeger nog nooit gedaan had. Uit haar blik straalde meer dan een gevoel van dankbaarheid en van medelijden. Had Michael Strogoff haar kunnen zien, hij zou in haar schoonen, droexvigen blik de uitdrukking eener onbegrensde toegenegenheid en teederheid gelezen hebben.

De door het gloeiende ijzer geblakerde oogleden van den blinde bedekten zijne geheel verdroogde oogen slechts ten halve. Het oogvlies was licht gerimpeld en als hoornachtig geworden, de oogappel op eene zonderlinge wijze vergroot; het blauw van den oogappelboog scheen donkerder dan vroeger; de oogharen en de wenkbrauwen waren half verschroeid; maar, althans schijnbaar, was het alsof de doordringende blik van den jongen man geene verandering had ondergaan. Zoo hij het gezicht miste, zoo zijne blindheid volkomen was, werd dit veroorzaakt doordat de gevoeligheid van het netvlies en van de gezichtszenuw, door de gloeiende hitte van het staal, geheel en al vernietigd waren.

Op dit oogenblik strekte Michael Strogoff de handen uit.

„Zijt gij daar, Nadia?" vroeg hij.

„Ja," gaf het meisje ten antwoord, „ik ben bij u en ik zal u niet meer verlaten, Michael."

Bij het uitspreken van zijn naam door Nadia voor de éerste maal, sidderde Michael Strogoff. Hij begreep dat zijne gezellin alles wist, wie hij was en welke banden hem aan de oudeMarfaverbonden.

„Nadia," hernam hij, „wij moeten scheiden!"

„Scheiden? Waarom dat, Michael?"

Sluiten