Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tien minuten later kwamen zij in de hoofdstraat.

Krasnoïarsk was verlaten. „Er was geen Athener meer in dit Noordsch Athene" zooals mevrouw de Bourboulon het noemt. Geen rijtuigen, geen voetgangers, geene sierlijke Siberische dames, op Fransche wijze gekleed, in de straten. — De groote klok der hoofdkerk was stom en geen klokkenspel liet zijne tonen hooren.

Het laatste telegram uit het kabinet van den czaar afgezonden, vóórdat de draad verbroken werd, hield het bevel in voor den gouverneur, voor de bezetting en de inwoners, onverschillig wie ook, om Krasnoïarsk te verlaten, al wat waarde had of den Tartaren van nut zou kunnen zijn, medetevoeren en naar Irkoetsk de wijk te nemen. Hetzelfde was aan de inwoners der vlekken van de procvincie bevolen. Het Moskovische gouvernement wilde eene woestijn aan de overweldigers overstellen. Deze bevelen werden niet besproken, maar dadelijk uitgevoerd.

Michael Strogoff, Nadia en Nikolaas doorliepen stilzwijgend de stad. Hunne voetstappen weerklonken als in eene uitgestorven plaats. Michael Strogoff liet echter niets blijken' van de teleurstelling, die hij opnieuw ondervond.

„Lieve Hemel!" riep Nikolaas uit, „in deze woestijn zal ik mijne bezoldiging nooit verdienen!"

„Vriend," sprak Nadia, „gij moet met ons naar Irkoetsk gaan."

„Ja, het moet!" antwoordde Nikolaas. „De draad moet nog in werking zijn tusschen Oedinsk en Irkoetsk, en daar.... vertrekken we, vadertje?"

„Laat ons tot morgen wachten," antwoordde Michael Strogoff.

„Gij hebt gelijk," antwoordde Nikolaas. „Wij moeten de Jeniseï overtrekken en daarbij moet men kunnen zien!"

„Kunnen zien!" mompelde Nadia, terwijl ze aan haar blinden metgezel dacht.

Nikolaas had haar verstaan en zeide, zich tot Michael Strogoff keerende:

„Vergeef me, vadertje. Helaas! het is waar dat dag en nacht voor u hetzelfde zijn!"

„Verwijt u zeiven niets, mijn vriend," antwoordde Michael Strogoff, die zijne hand over de oogen streek. „Met u tot gids, ben ik nog tot handelen in staat. Neem dus eenige uren rust. Laat Nadia ook wat rusten. Morgen zal het dag zijn!"

Michael Strogoff, Nadia en Nikolaas vonden spoedig eene rustplaats in een openstaand ledig huis. Na voor een eenvoudig beeld der Panaghia geknield te hebben, sliepen Nikolaas en het meisje spoedig in, terwijl Michael Strogoff, die den slaap niet kon vatten, wakende bleef.

Des anderen daags, 26 Augustus, vóór het aanbreken van den dageraad, reed de kabitka een berkenbosch bij de stad door en begaf ze zich naar den oever der Jeniseï.

Sluiten