Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op raad van Ivan Ogareff en ten einde het slagen van den inval in de oostelijke provinciën te verzekeren, was deze kolonne, na de grens van het gouvernement Semipalatinsk overschreden te hebben en het meer Balkhach ten zuiden langs getrokken te zijn, verder langs den voet van het Altaï-gebergte opgemarcheerd. Onder aanvoering van een officier van den khan van Koendoes plunderende en vernielende, had zij den bovenloop der Jeniseï bereikt. Daar had die officier, vooruitziende wat op bevel van den czaar te Krasnoïarsk geschied was en om den overtocht van den stroom voor de troepen van den emir te vergemakkelijken, eene kleine vloot te water gelaten, die hetzij als vaartuigen, hetzij als bruggenmaterieel, Feofar in staat zou stellen op den rechteroever den weg naar Irkoetsk te vervolgen. Daarna was deze derde kolonne na den voet van het gebergte te zijn omgetrokken in de vallei der Jeniseï afgedaald en had zij genoemden weg ter hoogte van Alsalevsk weder bereikt. Dit was de oorzaak van de vreeselijke ophooping van bouwvallen — het kenmerkende der Tartaarsche oorlogen — die van af dat stadje werden waargenomen. Nijni-Oedinsk had het algemeene lot ondergaan en de Tartaren, ten getale van vijftigduizend man, hadden het reeds verlaten om de eerste stellingen voor Irkoetsk in te nemen. Binnenkort zouden zij met de troepen van den emir vereenigd zijn.

Zoo was de toestand op dit oogenblik; een toestand allerernstigst voor dit geheel afgezonderd gedeelte van oostelijk Siberië en de betrekkelijk weinig talrijke verdedigers van zijne hoofdstad.

Michael Strogoff wist dus het volgende: aankomst voor Irkoetsk van eene derde Tartaarsche kolonne en aanstaande vereeniging van den emir en van Ivan Ogareff met het gros hunner troepen. Bij gevolg was de insluiting van Irkoetsk en hare overgaaf, slechts eene zaak van tijd, wellicht van slechts zeer korten tijd.

Men begrijpt door welke gedachten Michael Strogoff bestormd werd! Wie zou er verwonderd zijn geweest, zoo hij eindelijk allen moed, elke hoop verloren had? Toch was dit zoo niet en prevelden zijne lippen slechts deze woorden:

„Ik zal er komen!"

Een half uur na den aanval der Tartaarsche ruiters deden Michael Strogoff, Nikolaas en Nadia hun intocht binnen Nijni-Oedinsk. De getrouwe hond was hun, maar van verre, gevolgd. Zij zouden zich in de stad niet ophouden die in brand stond en op het punt was van door de laatste stroopers verlaten te worden.

De gevangenen werden dus te paard gezet en snel medegevoerd, Nikolaas, gelaten als altijd, Nadia in haar vertrouwen in Michael Strogoff niet het minst geschokt en Michael Strogoff oogenschijnlijk onverschillig, maar gereed om elke gelegenheid tot ontvluchting aan te grijpen.

De Tartaren hadden spoedig bemerkt dat een hunner gevangenen blind was en hunne aangeboren barbaarschheid dreef hen aan om

Sluiten