Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daags daarop, n September, kwam de afdeeling voorbij het stadje Chibarlinskoë.

Toen viel er iets voor dat de ernstigste gevolgen zou hebben.

De nacht was gevallen. De Tartaarsche ruiters, die halt hadden gemaakt, waren min of meer dronken. Zij waren op het punt om te vertrekken.

Op dat oogenblik werd Nadia, die, tot dusverre als door een wonder door de soldaten ontzien was, door een hunner beleedigd.

Michael Strogoff had noch beleediging, noch beleediger kunnen zien, maar Nikolaas had voor hem toegekeken.

Toen ging Nikolaas, rustig, zonder nadenken en zonder wellicht het gewicht zijner daad te beseffen, recht op den soldaat af, en vóór dat deze eene beweging had kunnen maken om hem tegen te houden, had hij eene pistool uit den zadelholster gepakt, en haar in de volle borst van den soldaat afgevuurd.

De officier, die over de afdeeling het bevel voerde, kwam, op het geraas der losbranding, dadelijk aanrijden.

De ruiters waren op het punt Nikolaas door midden te houwen, maar, op een teeken van den officier, werd hij gebonden en dwars op een paard gezet, waarna de afdeeling in galop weder vertrok.

Het touw, waarmede Michael Strogoff vastgebonden was en dat hij bijna had doorgebeten, brak door een plotselingen sprong van het paard, terwijl zijn halfdronken berijder, door een snellen rit medegevoerd het niet eens bemerkte.

Michael Strogoff en Nadia stonden alleen op den weg.

XXVI.

In de steppe.

Michael Strogoff en Nadia waren dus andermaal vrij, zoo als zij het gedurende het eind weg van Perm naar de oevers der Irtisch waren geweest. Maar hoe waren hunne reisomstandigheden veranderd! Toen verzekerden eene gemakkelijke tarentass, dikwijls vernieuwde voorspannen en goed onderhouden pleisterplaatsen hun eene snelle reis. Nu waren zij te voet, in de onmogelijkheid zich een vervoermiddel te verschaffen, zonder hulpmiddelen, niet wetende hoe in hunne nooddruft te voorzien en met nog vier honderd wersten om afteleggen! En bovendien zag Michael Strogoff nu slechts door de oogen van Nadia.

En den vriend, dien het toeval hun geschonken had, waren zij, onder de ongunstigste omstandigheden, kwijt geraakt.

Michael Strogoff had zich op den berm van den weg neder geworpen. Nadia stond op een woord van hem te wachten om zich weder op weg te begeven.

Sluiten