Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar makker niet zien, hoe ellendig zij er door vermoeidheid uitzag.

Michael Strogoff voelde het echter.

„Uwe krachten zijn uitgeput, arm kind," zeide hij somtijds.

„Neen," was haar antwoord.

„Nadia, als gij niet meer kunt loopen, zal ik u dragen."

„Ja, Michael."

Op dezen dag moest het riviertje Oka overgestoken worden. Maar het was doorwaadbaar en de overtocht leverde dus geene moeilijkheid op.

Het was eene bedekte lucht en eene draaglijke temperatuur. Het was echter te vreezen dat het weder regenachtig zou worden, waardoor hunne ellende nog zou toenemen. Zelfs vielen er eenige stortbuien, maar zij hielden niet aan.

Zoo liepen zij steeds door, hand in hand, weinig sprekende en Nadia maar vooruit- en achterwaarts kijkende. Tweemaal daags hielden zij stil. 's Nachts rustten zij zes uur. In sommige hutten vond Nadia nog eenig schapenvleesch, in dit land zoo overvloedig, dat het niet meer dan twee en een halve kopek per pond geldt.

Maar een lastdier, waarop Michael Strogoff gehoopt had, was in de geheele streek niet te vinden. Paard, kameel, alles was gedood of medegenomen. Zij moesten dus maar steeds te voet deze oneindige steppe oversteken. Er ontbraken geene sporen van de derde Tartaarsche kolonne, die zich op Irkoetsk richtte. Hier een dood paard, daar een verlaten wagen. De lijken van ongelukkige Siberiërs waren, vooral bij den ingang der dorpen, langs den weg verspreid. Nadia, haar afschrik bedwingende, bekeek ze allen!

Ten slotte lag het gevaar niet vooruit, maar achter hen. De voorhoede van het hoofdleger van den emir, door Ivan Ogareff aangevoerd, kon zich ieder oogenblik vertoonen. De schuiten van de beneden-Jeniseï afgezonden, moesten nu te Krasnoïarsk zijn aangekomen en den overtocht van den stroom dadelijk mogelijk maken. De weg lag dan voor de overweldigers open. Tusschen Krasnoïarsk en het meer Baïkal kon geen enkel Russisch korps hem dan versperren. Michael Strogoff was dus voorbereid op de aankomst der Tartaarsche veldontdekkers.

Nadia besteeg dan ook op elke rustplaats, eene of andere hoogte en keek van daar, met alle aandacht, in eene westelijke richting; maar geen enkel stofwolkje verraadde de verschijning eener ruiterbende.

Vervolgens werd de tocht voortgezet, en als Michael Strogoff voelde dat hij Nadia moest voortslepen, kortte hij zijn pas in. Zij praatten weinig en enkel over Nikolaas. Het meisje bracht alles wat die makker van een paar dagen voor hen geweest was, in herinnering.

In zijne antwoorden aan haar het Michael Strogoff altijd eenige hoop doorschemeren, ofschoon hij die zelf niet koesterde; want hij wist, dat de ongelukkige den dood niet zou ontkomen.

Sluiten