Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

betreft, zijt gij het niet Nadia die mij nu derwaarts voert. Hebt gij de diensten, die ik u in den beginne bewees, niet honderdvoudig vergolden? Ik weet niet of het noodlot ons zal blijven vervolgen, maar den dag waarop gij mij dank zult zeggen omdat ik u bij uw vader heb gebracht, dien dag ontvangt gij mijn dank omdat gij mij tot Irkoetsk geleid hebt!"

„Arme Michael!" antwoordde Nadia, zeer bewogen. „Spreek toch zoo niet! Michael, ik verlang geen antwoord, maar waarom maakt ge nu zoo'n haast om te Irkoetsk te komen?"

„Omdat ik er vóór Ivan Ogareff moet zijn," riep Michael Strogoff uit.

„Nu nog?"

„Nu nog, en ik zal er wezen!"

En deze laatste woorden uitsprekende, werd Michael Strogoff niet enkel door haat jegens den verrader gedreven. Maar Nadia begreep dat haar makker niet alles zeide en dat hij alles niet kon zeggen.

Drie dagen later, 15 September, bereikten beiden het stadje Koeitoenskoë, op zeventig wersten afstands van Toeloenowskoë. Het meisje liep met de ergste pijn. Hare bezeerde voeten konden haar nauwelijks dragen. Maar zij bood weerstand aan — zij worstelde tegen de vermoeienis en hare eenige gedachte was deze:

„Omdat hij mij niet zien kan, zal ik loopen totdat ik er bij neerval!"

Overigens ondervonden zij, na het vertrek der Tartaren, gedurende dit gedeelte der reis, geen enkel beletsel of gevaar onder weg.

Dit ging zoo drie dagen door. Het was zichtbaar dat de derde kolonne der overweldigers in het oosten snelle vorderingen maakte. Het was optemaken uit de verwoesting die zij achterliet, uit de asch die geen rook meer verspreidde en uit de reeds ontbonden lijken die op den grond lagen.

In het westen ook niets te zien. De voorhoede van den emir vertoonde zich niet. Michael Strogoff kwam tot de onwaarschijnlijkste onderstellingen om deze vertraging te verklaren. Bedreigden de Russen, in voldoende sterkte, Tomsk of Krasnoïarsk rechtstreeks? Liep de derde kolonne, van de beide andere gescheiden, gevaar om afgesneden te worden? Ware dit het geval, dan zou het den grootvorst gemakkelijk vallen Irkoetsk te verdedigen en, wordt bij een inval tijd-gewonnen, dan is men op weg om hem afteslaan.

Michael Strogoff gaf zich soms aan deze hoop over, maar hij zag spoedig het hersenschimmige er van in en hij rekende slechts op zich zeiven, alsof het behoud van den grootvorst alleen in zijne handen gelegen had!

Zestig wersten scheidden Koeitoenskoë van Timilteiskoë, een stadje gelegen bij de Dinka, die in de Angara uitloopt. Michael Strogoff was niet zonder vrees voor het beletsel dat die niet onbe-

Sluiten