Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trof zijn kop en ditmaal viel Serko levenloos ter aarde. Terzelfder tijde ontsnapte een kreet van afgrijzen aan Nadia!

„Daar.... daar!" zeide zij.

Een hoofd stak boven den grond uit. Zonder het heldere schijnsel dat het uitspansel afstraalde, zou zij er met den voet tegen geschopt hebben.

Nadia wierp zich, bij dit hoofd, op de knieën.

Nikolaas, naar Tartaarsche gewoonte tot aan den hals toe begraven, was in de steppe achtergelaten, om er van honger en dorst of wellicht door het gebit der wolven of den snavel der roofvogels om te komen. Schrikkelijke marteling van een in den bodem ingekerkerd slachtoffer, dat door de aarde die het niet verwijderen kan, saamgeperst wordt, terwijl de armen nauwsluitend aan het lichaam zijn bevestigd, gelijk die van een lijk in zijn doodkist! Den veroordeelde levende in dien leemen vorm, dien hij niet verbreken kan, blijft niets over dan den dood aan te roepen, die te lang uitblijft!

Daar hadden de Tartaren sedert drie dagen hun gevangene begraven!.... Sedert drie dagen wachtte Nikolaas op hulp, die te laat zou komen!

De gieren hadden dat hoofd, gelijk met den grond opgemerkt en sedert eenige uren verdedigde de hond zijn meester tegen die woeste vogels!

Michael Strogoff dolf de aarde met zijn mes op om dien levende te ontgraven!

De tot dusverre gesloten oogen van Nikolaas, gingen weder open.

Hij herkende Michael en Nadia en vervolgens prevelde hij.

„Vaartwel, vrienden. Ik ben tevreden dat ik u heb wedergezien! Bidt voor mij! "

En dit waren zijne laatste woorden.

Michael Strogoff ging voort met in den grond te graven, die door het vaststampen zoo hard als eene rots was geworden en hij slaagde er eindelijk in er het lichaam van den ongelukkige uit te halen. Hij luisterde of zijn hart nog klopte! Het klopte niet meer.

Toen besloot hij het te begraven, opdat het niet op de steppe bloot zou liggen en daarom maakte hij het gat, waarin Nikolaas begraven was, wijder en dieper, zoodanig dat hij hem er dood in kon leggen. De trouwe Serko zou naast zijn meester geplaatst worden.

Op dit oogenblik werd er, op hoogstens een halve werst afstands een groot gedruisch op den weg vernomen.

Michael Strogoff luisterde.

Uit het gedruisch maakte hij op dat eene af deeling ruiters zich naar de Dinka richtte.

„Nadia! Nadia!" zeide hij zacht.

Nadia die lag te bidden stond nu op.

„Kijk! kijk toch!" sprak hij tot haar.

„De Tartaren!" mompelde zij.

Sluiten