Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liepen, brachten den blinde en het meisje naar een smallen oever, waar een vlot vastgemeerd lag.

Het vlot lag tot vertrek gereed.

Die Russen waren vluchtelingen van eiken stand, door éénzelfde belang op dit punt van het Baïkalmeer vereenigd. Door de Tartaarsche veldontdekkers afgewezen, beproefden zij eene wijkplaats in Irkoetsk te vinden en dit land niet kunnende bereiken, sedert de overweldigers de beide oevers der Angera bezet hadden, hoopten ze er te komen door den stroom, die de stad doorsnijdt, af te zakken.

Hun voornemen deed het hart van Michael Strogoff opspringen. Er vertoonde zich eene laatste kans in zijn spel. Maar hij had de kracht om te veinzen, daar hij zijn incognito nog strenger dan vroeger wilde bewaren.

Het plan der vluchtelingen was zeer eenvoudig. Een stroom van het Baïkalmeer trekt langs den bovenoever tot aan de monding der Angara. Van dezen stroom wilden zij gebruik maken om allereerst den uitloop van het Baïkalmeer te bereiken. Van dit punt tot Irkoetsk zou het snelvlietende water van den stroom hen met een spoed van tien tot twaalf wersten per uur meevoeren. Zij zouden in anderhalven dag in het gezicht der stad zijn.

Geen enkel vaartuig was in deze streek aanwezig. Men had er dus iets op moeten verzinnen. Er was een vlot gebouwd of liever een houtsleep, zooals er gewoonlijk de Siberische rivier afzakken. Een pijnboomenwóud, dat zich op den oever verhief, had de drijvende bouwstoffen geleverd. De boomstammen met teenen aan elkander verbonden, vormden een plat, waarop honderd menschen gemakkelijk plaats zouden hebben gevonden.

Op dit vlot werden Michael Strogoff en Nadia overgebracht. Het meisje was weder tot zichzelve gekomen. Men gaf haar en haren makker eenig voedsel. Daarna viel zij, op een bed van bladeren, spoedig in een diepen slaap.

Michael Strogoff vertelde aan hen, die hem ondervroegen, niets van de zaken die te Tomsk waren voorgevallen. Hij gaf zich uit voor een inwoner van Krasnoïarsk, die Irkoetsk niet had kunnen bereiken voordat de troepen van den emir op den linkeroever der Dinka waren aangekomen en hij voegde er bij dat het gros der Tartaarsche troepen waarschijnlijk voor de hoofdstad van Siberië stelling had genomen.

Er viel dus geen oogenblik te verliezen. Bovendien werd de koude steeds vinniger. De temperatuur daalde gedurende den nacht, beneden nul. Er hadden zich reeds ijsschotsen op de oppervlakte van het meer Baïkal gevormd. Zoo het vlot op het meer gemakkelijk kon varen, tusschen de oevers van de Angara zou dit, indien de ijsschotsen zijn loop belemmerden, niet het geval zijn.

Om al deze redenen moesten de vluchtelingen met hun vertrek spoed maken.

Sluiten