Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar eene ernstige omstandigheid was het dat de eerste ijsschotsen, uit het oosten komende, reeds tusschen de oevers der Angara afdreven en dat zij bijgevolg naar Irkoetsk afzakten. Intusschen kon hun aantal nog niet groot genoeg zijn om den stroom te verstoppen, noch de koude hevig genoeg om ze te doen samenpakken.

Het vlot bereikte het haventje en hield er stil. De oude schipper had beslist dat daar een uur zou worden stil gehouden om eenige noodzakelijke herstellingen te doen. De losgeraakte boomstammen liepen gevaar zich van elkander te verwijderen en het kwam er op aan ze stevig te verbinden om den zeer snellen stroom der Angara weerstand te kunnen bieden.

Gedurende het schoone jaargetijde is de haven van Livenitschnaïa een station voor het in- en ontschepen der reizigers op het meer Baïkal, hetzij dat zij zich naar Kiachta, de laatste stad op de Russisch-Chineesche grens begeven, hetzij zij vandaar terugkeeren. Zij wordt dus druk bezocht door de stoombooten en de kustvaarders van het meer.

Maar op dit oogenblik was Livenitchnaïa verlaten. Zijne inwoners wilden zich niet blootstellen aan de verwoestingen der Tartaren, die nu de beide oevers der Angara afliepen. Zij hadden de kleine vloot van schuiten en booten, die gewoonlijk in hunne haven overwintert, naar Irkoetsk gezonden, en voorzien van al wat vervoerbaar was, hadden zij tijdig de wijk binnen de hoofdstad van Oost-Siberië genomen.

De oude schipper verwachtte dus niet nieuwe vluchtelingen in de haven van Livenitchnaïa te zullen opnemen en echter kwamen er, op het oogenblik dat het vlot aan wal kwam, uit een ledig huis, twee passagiers zoo hard zij konden, op den oever aanloopen.

Nadia, die achterop zat, keek met een verstrooiden blik.

Bijna ontsnapte haar een kreet. Zij greep de hand van Michael Strogoff, die, bij deze beweging, het hoofd oprichtte.

,,Wat hebt ge, Nadia?" vroeg hij.

,,Michael, daar zijn onze twee reismakkers."

„Die Franschman en de Engelschman, die wij in de bergpassen van den Oeral ontmoet hebben?"

»Ja" . , ...

Michael Strogoff sidderde, want het strenge incognito dat hij niet wilde opgeven, liep gevaar opgeheven te worden.

Inderdaad zouden Alcide Jolivet en Harry Blount in hem niet meer Nikolaas Korpanoff zien, maar wel den echten Michael Strogoff, den koerier van den czaar.

De beide dagbladschrijvers hadden hem reeds twee keer ontmoet na hunne scheiding op de wisselplaats te Ichem: de eerste maal in het kamp van Zabediero, toen hij het gelaat van Ivan Ogareff met den knoet doorstriemde; de tweede keer te Tomsk toen hij door den emir veroordeeld werd. Zij wisten dus waaraan zij

Sluiten