Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij keerde zich om en herkende Nadia, de zuster niet van Nikolaas Korpanoff, maar van Michael Strogoff, koerier van den czaar.

Een kreet van verrassing ontsnapte hem bijna, maar hij zag dat het meisje een vinger aan hare lippen bracht.

„Kom mede," zeide Nadia.

En terwijl Alcide Jolivet aan Harry Blount een teeken gaf om hem te vergezellen, volgde hij haar met een onverschillig gelaat.

Maar was de verrassing der dagbladschrijvers groot, toen zij Nadia op het vlot ontmoetten, zij kende geene grenzen toen zij Michael Strogoff bespeurden, dien zij niet meer onder de levenden waanden.

Op hunne nadering, maakte Michael Strogoff geene beweging.

Alcide Jolivet wendde zich daarop tot het meisje. •

„Hij ziet u niet, heeren," zeide Nadia. „De Tartaren hebben hem de oogen uitgebrand! Mijn arme broeder is blind!"

Een levendig gevoel van medelijden vertoonde zich op het gelaat van Alcide Jolivet en van zijn makker.

Een oogenblik later zaten ze naast Michael Strogoff, drukten hem de hand en wachtten tot dat hij hen aansprak.

„Heeren," zeide Michael Strogoff op zachten toon, „gij behoort niet te weten wie ik ben, noch wat ik in Siberië ben komen uitvoeren. Ik vraag u om mijn geheim te eerbiedigen. Belooft gij mij dat?

„Op mijne eer," antwoordde Alcide Jolivet.

„Op mijn woord van gentleman," voegde Harry Blount er bij.

„Goed, heeren."

„Kunnen wij u van eenigen dienst zijn?" vroeg Harry Blount. „Wilt gij dat wij u helpen om uwe taak te volbrengen?"

„Ik geef er de voorkeur aan om alleen te handelen," was het antwoord van Michael Strogoff.

„Maar die schelmen hebben u het gezicht vernietigd," zeide Alcide Jolivet.

„Ik heb Nadia en haar oogen zijn mij voldoende?"

Een half uur later voer het vlot, na het haventje van Livenitchnaïa verlaten te hebben, den stroom op. Het werd nacht. Hij zou zeer donker en ook zeer koud zijn, want de temperatuur was reeds onder nul.

Maar al hadden Alcide J olivet en Harry Blount geheimhouding beloofd, toch verlieten zij Michael Strogoff niet. Zij praatten zachtjes en, hetgeen hij wist aanvullende met hetgeen hij van hen vernam, kon de blinde zich van den stand van zaken een duidelijk denkbeeld vormen.

Het was zeker dat de Tartaren Irkoetsk omsingeld hadden en dat de drie kolonnes de vereeniging hadden volbracht. Er viel dus niet aan te twijfelen dat de emir en Ivan Ogareff zich voor de hoofdstad bevonden.

Maar waarom had de koerier van den czaar, nu hij den keizerlijken brief niet meer aan den grootvorst kon overhandigen en

Sluiten