Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De maan, nieuw zijnde, zou niet boven den gezichteinder verschijnen. De oevers waren uit het midden van den stroom niet te zien. De steile gebergten langs de rivier hepen op eene geringe hoogte ineen met de zware wolken, waarin geen beweging was. Bij tusschenpoozen kwam er een zuchtje uit het oosten, dat in de enge vallei van de Angara scheen weg te sterven.

De duisternis kon de plannen der vluchtelingen niet anders dan zeer bevorderen. Want hoewel Tartaarsche schildwachten langs beide oevers geplaatst moesten zijn, had het vlot alle kans om ongemerkt voorbij te varen. Ook was het niet waarschijnlijk dat de belegeraars den stroom boven Irkoetsk zouden hebben versperd, daar zij wisten, dat de Russen uit het zuiden der provincie geene hulp konden venvachten. Bovendien zou de natuur zelve die afsluiting hebbengemaakt, als zij door de koude de ijsschotsen, tusschen de beide oevers opgehoopt, aan elkander zou hebben doen vastmetselen.

Aan boord van het vlot heerschte nu volkomen stilte. Sedert het den stroom afdreef, werden de stemmen der pelgrims niet meer vernomen. Zij baden nog, maar hun gebed bestond nu in een geprevel dat aan wal niet meer gehoord kon worden. Plat uitgestrekt verbrak het uitstekende hunner lichamen nauwelijks de horizontale lijn van het water. De oude schipper die vooruit bij zijne manschappen lag, hield zich slechts onledig met de ijsschotsen wegteduwen, hetgeen zonder geraas geschiedde.

Indien de drijvende ijsschotsen later geen onoverkomelijk beletsel voor de doorvaart van het vlot opleverden, vormden zij op zich zeiven eene gunstige omstandigheid. Inderdaad liep het vlot, indien het alléén op de open wateren gedreven had, veel kans van zelfs te midden der dichte duisternis, ontdekt te worden, terwij 1 het nu ineensmolt met de drijvende massa's van allerlei grootte en vorm en het geraas der tegen elkander stootende blokken tevens elk verdacht geluid overstemde.

Eene zeer scherpe koude vervulde den dampkring. De vluchtelingen, die geene andere beschutting dan eenige berketakken hadden, leden er vreeselijk onder. Zij drongen zich tegen elkander aan om de daling der temperatuur, die dezen nacht tot tien graden onder nul zou gaan, beter te kunnen verdragen. De zwakke wind die opstak, na over de oostelijke met sneeuw bedekte bergen te zijn gestreken was zeer snijdend.

Michael Strogoff en Xadia, achter op het vlot liggende, verdroegen zonder klagen, deze verzwaring van lijden. Alcide Jolivet en Harrv Blount, in hunne nabijheid gezeten, weerstonden zoo goed mogelijk de eerste aanvallen van den Siberischen winter. Geen hunner sprak nu meer, zelfs niet in stilte. Overigens letten zij alleen op den toestand waarin men verkeerde. Ieder oogenbhk kon zich eene gebeurtenis, een gevaar, een ramp voordoen, waar zij niet zonder letsel zouden afkomen.

Sluiten