Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Voor iemand, die weldra zijn doel dacht te bereiken, scheen Michael Strogoff bijzonder kalm. Overigens had zijne wilskracht hem, in de ernstigste verwikkelingen, nimmer verlaten. Hij voorzag reeds het oogenblik dat het hem eindelijk vergund zou wezen aan zijne moeder, aan Nadia, aan zichzelven te denken! Hij vreesde slechts eene laatste en kwade kans: namelijk dat het vlot werd tegengehouden door eene versperring van ijsschotsen vóór dat het Irkoetsk bereikt had. Daar dacht hij steeds over; maar verder was hij vast besloten, zoo noodig, eene uiterste poging te wagen.

Door eenige uren rust weder versterkt, had Nadia hare lichaamskracht herwonnen, die het gebrek soms had kunnen onderdrukken, zonder dat hare zedelijke wilskracht echter ooit aan het wankelen kon worden gebracht. Ook dacht zij er aan dat wanneer Michael Strogoff eene nieuwe poging mocht beproeven om zijn doel te bereiken, zij bij de hand moest zijn om hem te leiden. Maar naarmate zij Irkoetsk naderde, kwam het beeld van haar vader haar duidelijker voor den geest. Zij zag hem in de belegerde stad, ver van zijne geliefden, maar — daaraan twijfelde zij niet — met al het vuur zijner vaderlandsliefde tegen de overweldigers worstelende. Zoo de hemel hun eindelijk gunstig was, zou zij, binnen een paar uur, in zijne armen liggen, hem de laatste woerden harer moeder herinneren en dan zouden zij elkander niet meer verlaten. Werd de ballingschap van Wassili Fedor niet verkort, dan zou zijne dochter zijne ballingschap blijven deelen. Daarna werd zij door hare natuurlijke neiging er toe geleid aan hem te denken aan wien zij de terugkomst bij haar vader te danken had, aan dien braven makker, aan dien „broeder" die, nadat de Tartaren verdreven zouden zijn, naar Moskou zou terugkeeren; dien zij dan misschien nooit meer zou terugzien!....

Alcide J olivet en Harry Blount hadden slechts eene en dezelfde gedachte: dat de toestand zoo dramatisch mogelijk was en dat ze, goed verwerkt, een der allerbelangwekkendste verhalen zou opleveren. De Engelschman dacht dus aan de lezers van de Daily Telegraph en de Franschman aan die van zijne nicht Madeleine. Inderdaad waren zij beiden eenigszins aangedaan.

„Welaan! zooveel te beter," dacht Alcide Jolivet. „Om aandoening te verwekken moet men zelf aangedaan zijn! Ik geloof zelfs dat er een vermaard vers over dat onderwerp bestaat, maar de duivel hale mij! als ik het weet...."

En met zijne zoo geoefende oogen trachtte hij de dichte duisternis, die den stroom omgaf, te doorboren.

Intusschen werd deze duisternis soms door sterke flikkeringen van licht afgebroken, die de donkere lichamen op den oever dan een spookachtig aanzicht gaven. Het was een woud dat in brand stond of een dorp dat nog brandde en dus eene sombere herhaling der tooneelen van den dag, nog verhoogd door de tegenstelling van den

Sluiten