Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In elk geval was op het vlot geene onvoorzichtigheid te vreezen; maar er was alles te duchten van de branden die op beide oevers der Angara woedden, want een brandend stuk hout of eene vonk, die in den stroom vielen, waren voldoende om de naphtavloed in vuur te zetten.

De vrees van Alcide Jolivet en Harry Blount is gemakkelijker te begrijpen, dan er eene beschrijving van te geven. Zij vroegen zich af of het met het oog op dit nieuwe gevaar, niet verkieslijker ware, een der oevers aan te doen, er te ontschepen en te wachten?

,,In ieder geval," zeide Alcide Jolivet, „ken ik iemand die, om geen enkel gevaar, zou ontschepen!"

En hij zinspeelde op Michael Strogoff.

Intusschen dreef het vlot snel af te midden der ijsschotsen die zich steeds dichter aan elkander sloten.

Tot dusverre was er nog geene enkele Tartaarsche afdeeling op de oevers der Angara waargenomen, hetgeen aantoonde dat het vlot nog niet ter hoogte van hunne voorposten was aangekomen. Maar, tegen tien uur 's avonds, meende Harry Blount talrijke zwarte lichamen zich op de ijsschotsen te zien bewegen. Die gedaanten, van schots tot schots springende, naderden snel.

„Tartaren!" dacht hij.

En naar den ouden schipper toekruipende, die voorop zat, wees hij hem de verdachte beweging.

De oude schipper keek scherp uit.

„Dat zijn slechts wolven," zeide hij. „Die heb ik liever dan Tartaren. Maar wij moeten ons verdedigen, doch zonder leven te maken!"

Inderdaad hadden zij tegen de woeste, verscheurende dieren te worstelen, die de honger en de koude door de provincie gedreven had. De wolven hadden het vlot geroken en spoedig vielen zij het aan. De vluchtelingen waren dus tot het gevecht gedwongen maar zonder van vuurwapenen gebruik te maken, daar zij niet ver van de Tartaarsche posten verwijderd konden zijn. De vrouwen en kinderen plaatsten zich midden op het vlot, terwijl de mannen, sommigen met staken, anderen met messen, de meesten met stokken gewapend, zich gereed maakten om de aanvallers af te slaan. Zij lieten geen geluid hooren, maar het gehuil der wolven vervulde de lucht.

Michael Strogoff wilde niet werkeloos blijven. Hij had zich uitgestrekt aan de zijde van het vlot, die door de wolven werd aangevallen. Hij had zijn mes getrokken en telkenmale als een wolf onder zijn bereik kwam, wist hij het hem in de keel te stooten. Harry Blount en Alcide Jolivet zaten ook niet stil; zij werkten hard. Hunne makkers stonden hen dapper bij. Deze slachting geschiedde in alle stilte, hoewel onderscheidene vluchtelingen zich " voor ernstige beten niet hadden kunnen behoeden.

Intusschen scheen de worsteling niet zoo spoedig te zullen ein-

Sluiten