Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

digen. De troep wolven werd steeds aangevuld en de rechteroever der Angara scheen er van te wemelen.

„Houdt het dan nooit op!" zeide Alcide Jolivet, zijn dolk, rood van het bloed, rondzwaaiende.

En inderdaad renden, een half uur nadat het gevecht begonnen was, de wolven nog bij honderden over de ijsschotsen.

De uitgeputte vluchtelingen werden toen zichtbaar zwakker. Het gevecht begon in hun nadeel te staan. Op dit oogenblik maakte een troep van tien groote wolven, dol van woede en honger en wier oogen in de duisternis als kolen vuurs schitterden, zich van het plat van het vlot meester. Alcide Jolivet en zijn makker wierpen zich midden tusschen deze vreeselijke dieren en Michael Strogoff kroop naar hen toe, toen er plotseling een front-verandering plaats greep.

Binnen eenige seconden hadden de wolven niet alleen het vlot, maar ook de in den stroom verspreide ijsschotsen verlaten. Al die donkere gedaanten verspreidden zich en het was spoedig blijkbaar dat zij, met den meesten spoed, naar den rechteroever van den stroom waren teruggekeerd.

Om te handelen hadden die wolven de duisternis noodig en thans verlichtte een helle gloed de Angara over haar geheelen loop.

Het was het schijnsel van een hevigen brand. Het stadje Poslikavsk stond geheel in vlammen. Nu waren er de Tartaren dan toch aan het werk. Van dit punt bezetten zij de beide oevers tot voorbij Irkoetsk. Nu kwamen de vluchtelingen aan de gevaarlijkste streek van hun doortocht en zij waren nog dertig wersten van de hoofdstad verwijderd.

Het was half twaalf 's avonds. Het vlot vervolgde in het donker zijn tocht door de ijsschotsen, waarmede zijn vorm geheel te samen smolt; maar soms werd het door breede lichtstrepen bestraald. Ook veroorloofden de op het dek van het vlot uitgestrekte vluchtelingen zich geene enkele beweging die hen zou hebben kunnen verraden.

De brand van het stadje geschiedde met buitengemeene hevigheid. De van dennenhout gebouwde huizen brandden als hars. Er brandden er honderd vijftig te gelijk. Aan het geknetter der vlammen paarde zich het gebrul der Tartaren. De oude schipper had een steunpunt genomen op de omringende ijsschotsen, vanwaar hij liet vlot naar den rechteroever terugduwde, zoodat een afstand van drie tot vierhonderd voet het toen van de brandende steile oevers van Poshkavsk scheidde.

Niettemin zouden de vluchtelingen, die telkenmale eenige oogenblikken verlicht waren, zeker ontdekt zijn geworden, zoo de brandstichters het met de vernieling van het stadje niet te druk hadden gehad. Maar men zal kunnen begrijpen hoe Alcide Jolivet en Harry Blount te moede waren, als zij dachten aan de brandbare vloeistof, waarop het vlot dreef.

Sluiten